V KA 674/14

Sąd Rejonowy w Przysusze wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 roku uznał S. G. winnym popełnienia czynu z art. 220 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Oskarżony, jako właściciel firmy odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił obowiązków, dopuszczając do pracy na antresoli hali sortowni owoców pracowników B. O., S. S. i P. W. pomimo niezabezpieczenia otworów, co naraziło ich na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i spowodowało ciężki uszczerbek u B. O. na skutek upadku. Sąd Rejonowy wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 3 lata próby, grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych (po 20 zł każda) oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 13990,10 zł kosztów sądowych. Obrońca oskarżonego wniósł apelację, zarzucając m.in. obrazę przepisów postępowania (dowolna i niepełna ocena dowodów, w tym opinii biegłych) oraz błędy w ustaleniach faktycznych (przyjęcie odpowiedzialności za osoby niebędące pracownikami w rozumieniu Kodeksu pracy). Wniósł o uniewinnienie, ewentualnie zmianę kwalifikacji prawnej czynu, warunkowe umorzenie postępowania lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Podkreślił, że kontrola odwoławcza nie wykazała podstaw do wzruszenia wyroku Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził naruszenia art. 410 kpk ani art. 7 kpk, uznając ocenę dowodów za prawidłową. Sąd odwoławczy nie podzielił interpretacji obrońcy dotyczącej kręgu podmiotów odpowiedzialnych za naruszenie BHP. Powołując się na art. 304 § 1 Kodeksu pracy, wskazał, że obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy rozciąga się także na osoby wykonujące pracę na innej podstawie niż stosunek pracy. Podkreślono, że samo narażenie pracownika na niebezpieczeństwo jest wystarczające do odpowiedzialności z art. 220 § 1 kk, a skutek w postaci uszczerbku na zdrowiu prowadzi do kumulatywnej kwalifikacji. Sąd Okręgowy odniósł się również do kwestii Planu BIO, odpowiedzialności kierownika budowy i przyczynienia się poszkodowanego, uznając te argumenty za nieistotne dla odpowiedzialności oskarżonego w kontekście zarzucanego mu czynu. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, a orzeczenie o kosztach oparł na odpowiednich przepisach.

Zagadnienia prawne (3)