IX Ka 536/13

Sąd Okręgowy w Toruniu, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonej B. R., uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Oskarżona została pierwotnie uznana za winną popełnienia czynów z art. 222 § 1 kk, art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, polegających na znieważeniu funkcjonariusza policji i naruszeniu jego nietykalności cielesnej. Sąd Rejonowy wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania, grzywnę oraz zasądził nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego. Obrońca oskarżonej zaskarżył wyrok, podnosząc m.in. obrazę prawa materialnego (niezastosowanie obrony koniecznej), błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów postępowania (m.in. art. 7 kpk, 4 kpk, 5 § 2 kpk, 96 § 1 kpk, 187 § 3 kpk, 353 kpk, 392 § 1 kpk, 479 § 1 kpk) oraz rażącą niewspółmierność kary. Sąd Okręgowy uznał za trafne zarzuty dotyczące wadliwości postępowania dowodowego. W szczególności, sąd pierwszej instancji naruszył art. 353 § 1 kpk, doręczając wezwanie na rozprawę z naruszeniem 7-dniowego terminu, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż oskarżona nie wnioskowała o odroczenie. Bardziej istotne było naruszenie art. 392 § 1 kpk poprzez odczytanie zeznań świadka M. R. zamiast jego bezpośredniego przesłuchania. Sąd Okręgowy podkreślił, że zeznania M. R. były kluczowe dla sprawy, sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonej i dotyczyły okoliczności o zasadniczym znaczeniu. Brak bezpośredniego przesłuchania świadka uniemożliwił wszechstronną weryfikację dowodów i mógł wpłynąć na prawidłowość ustaleń faktycznych. Sąd odrzucił zarzut obrazy art. 479 § 1 kpk dotyczący wydania wyroku zaocznego, wskazując, że obrońca został ustanowiony dopiero po wydaniu wyroku. Pozostałe zarzuty apelacji (dotyczące oceny dowodów, ustaleń faktycznych, oceny prawnej czynu i wymiaru kary) zostały uznane za przedwczesne do rozstrzygnięcia na tym etapie.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający