IV SA/Po 313/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał sprzeciw T. Z. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która uchyliła decyzję Wójta Gminy S. z dnia 13 stycznia 2023 roku nr [...] odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Wójt Gminy S. odmówił lokalizacji, wskazując na potencjalne zakłócenie ładu przestrzennego, naruszenie uwarunkowań funkcjonalnych i kompozycyjno-estetycznych, a także realne zagrożenie dla zdrowia mieszkańców, zniszczenie ładu przestrzennego, obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich oraz negatywny wpływ na środowisko, w tym emisję promieniowania elektromagnetycznego. Organ I instancji powołał się na art. 144 Kodeksu cywilnego (immisje) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (zasady wiedzy technicznej i interesy osób trzecich), a także na obowiązek zapewnienia ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 roku nr [...], uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Kolegium podkreśliło, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, a odmowa wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, a nie na ogólną sprzeczność z zasadami ładu przestrzennego. Ponadto, Kolegium wskazało, że ocena zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi następuje w postępowaniu o pozwolenie na budowę. T. Z. wniosła sprzeciw do sądu administracyjnego, zarzucając Kolegium naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji. Strona podtrzymała swoje argumenty dotyczące bliskości stacji bazowej, wpływu na zdrowie i wartość nieruchomości, a także wskazała na raporty NIK dotyczące nieprzygotowania organów do kontroli pola elektromagnetycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił sprzeciw. Sąd wyjaśnił, że w postępowaniu ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej ocenia jedynie istnienie przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a nie meritum sprawy. Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ organ I instancji błędnie zinterpretował art. 56 u.p.z.p., opierając odmowę na klauzulach generalnych zamiast na konkretnych przepisach ograniczających. Sąd podkreślił, że kwestie naruszenia prawa własności (art. 144 KC) należą do właściwości sądów powszechnych, a ocena wpływu promieniowania na zdrowie i wartość nieruchomości nie może być wyłączną podstawą odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd podzielił stanowisko Kolegium co do naruszenia przez Wójta przepisów K.p.a. i u.p.z.p., uznając, że konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących postępowania w sprawach sprzeciwu od decyzji kasacyjnych (art. 138 § 2 K.p.a.) oraz zasady wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Dotyczy specyficznego trybu postępowania ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, a nie merytorycznej oceny samej inwestycji.
Zagadnienia prawne (2)
Czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało art. 138 § 2 K.p.a., uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, Kolegium prawidłowo zastosowało art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów prawa materialnego, opierając odmowę lokalizacji na ogólnych przesłankach ładu przestrzennego zamiast na konkretnych przepisach ograniczających.
Uzasadnienie
Sąd administracyjny w postępowaniu ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej ocenia jedynie przesłanki zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W tej sprawie organ I instancji błędnie zinterpretował art. 56 u.p.z.p., odmawiając lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie ogólnych zasad ładu przestrzennego, podczas gdy taka odmowa wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego.
Czy odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być oparta na ogólnych przesłankach ładu przestrzennego, naruszeniu interesów osób trzecich lub potencjalnym negatywnym wpływie na zdrowie i wartość nieruchomości?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi być oparta na konkretnym przepisie prawa materialnego lub procesowego, który expressis verbis nakłada ograniczenia. Ogólne przesłanki, takie jak ład przestrzenny, interesy osób trzecich czy wpływ na zdrowie i wartość nieruchomości, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy odmowy, zwłaszcza gdy nie wynikają z przepisów odrębnych.
Uzasadnienie
Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. Odmowa wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Kwestie naruszenia prawa własności przez immisje należą do sądów powszechnych, a ocena wpływu promieniowania na zdrowie i wartość nieruchomości nie może być wyłączną podstawą odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przepisy (21)
Główne
K.p.a. art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.z.p. art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 3 § 2a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 64e
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 151a § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
K.p.a. art. 138 § 2a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.z.p. art. 1 § 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 6 § 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
K.p.a. art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
u.g.n. art. 6
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami
P.b. art. 5 § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
P.b. art. 28 § 1a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
u.s.g. art. 7 § 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
k.c. art. 144
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
k.p.c. art. 1
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 2 § 1
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego
P.u.s.a. art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego, opierając odmowę lokalizacji inwestycji celu publicznego na ogólnych przesłankach ładu przestrzennego, a nie na konkretnych przepisach ograniczających.
Odrzucone argumenty
Zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia art. 144 KC, wpływu promieniowania na zdrowie i wartość nieruchomości, które zmierzały do merytorycznej oceny legalności decyzji organu I instancji, nie mogły prowadzić do uwzględnienia sprzeciwu w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Godne uwagi sformułowania
Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. • Odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, zawierający przeszkodę w realizacji danej inwestycji, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami lub wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. • Kontrola legalności decyzji kasacyjnej organu odwoławczego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. • Sądowa kontrola legalności stanowiska organów administracyjnych w zakresie oceny treści wniosku inwestora w kontekście wykonywania prawa własności do nieruchomości oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, będzie możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną.
Skład orzekający
Sebastian Michalski
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących postępowania w sprawach sprzeciwu od decyzji kasacyjnych (art. 138 § 2 K.p.a.) oraz zasady wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego trybu postępowania ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, a nie merytorycznej oceny samej inwestycji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i związanych z tym obaw mieszkańców. Pokazuje, jak sądy administracyjne oceniają decyzje organów odwoławczych w kontekście prawidłowości proceduralnej.
“Czy obawy mieszkańców o zdrowie i wartość nieruchomości mogą zablokować budowę stacji bazowej? Sąd wyjaśnia granice decyzji administracyjnych.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.