Art. 2 KPCKodeks postępowania cywilnego

Sąd odmówił udzielenia zabezpieczenia roszczenia pieniężnego poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej, gdyż wierzytelność powoda była już zabezpieczona hipoteką umowną.

Sąd Okręgowy odrzucił skargę o wznowienie postępowania, uznając, że wnioskodawca nie wykazał obiektywnej niemożności przedstawienia dowodów w poprzednim postępowaniu.

Sąd oddalił powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego z powodu braku wykazania przez powoda legitymacji biernej pozwanego oraz spełnienia świadczenia.

Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie rozwodowej, podkreślając niedopuszczalność zaskarżenia takich orzeczeń.

Sąd Najwyższy oddalił wniosek powodów o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego, uznając go za niezasadny z uwagi na wadliwość pierwotnego wniosku o zasądzenie kosztów.

Sąd Okręgowy odrzucił wniosek o uzasadnienie postanowienia o oddaleniu wniosku o wyłączenie biegłego, ponieważ postanowienie to nie podlega zaskarżeniu.

Sąd oddalił powództwo o zapłatę, uznając, że powód nie wykazał skutecznie nabycia wierzytelności od dłużnika.

Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Sądu Apelacyjnego w Łodzi, powołując się na wyrok TSUE dotyczący niezależności sądów.

Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli sprzedaży lokalu lub o zwrot nienależnego świadczenia, uznając roszczenia za przedawnione.

Sąd Najwyższy oznaczył Sąd Okręgowy w Opolu jako właściwy do rozpoznania sprawy rozwodowej, zgodnie z art. 45 § 2 kpc.