IV Pa 23/21

Powód M. M. wniósł pozew o sprostowanie świadectwa pracy, domagając się zmiany podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy z art. 70 § 3 k.p. na art. 70 § 1 lub § 2 k.p. oraz wykreślenia informacji o nagrodzie jubileuszowej. Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z dnia 9 marca 2021 r. odrzucił pozew w części dotyczącej daty wystawienia świadectwa pracy i zapisu o nagrodzie jubileuszowej, a w pozostałej części oddalił powództwo. Sąd Rejonowy uznał, że sprostowanie świadectwa pracy nie jest właściwą drogą do kwestionowania zgodności z prawem sposobu rozwiązania stosunku pracy, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego I PZP 4/09. Sąd Okręgowy w Elblągu, rozpoznając apelację powoda, podzielił stanowisko Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy podkreślił, że sąd odwoławczy jest zobowiązany do stosowania z urzędu właściwego prawa materialnego i ma pełną swobodę jurysdykcyjną w granicach apelacji. Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne i ocena prawna Sądu Rejonowego są prawidłowe. Sąd Okręgowy wskazał, że zarzut nierozpoznania istoty sprawy nie został uzasadniony przez powoda. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 2 1 k.p., Sąd Okręgowy potwierdził, że świadectwo pracy powinno odzwierciedlać faktyczny sposób rozwiązania stosunku pracy, jednakże skuteczne zakwestionowanie zasadności rozwiązania stosunku pracy wymaga właściwej drogi przewidzianej przepisami Kodeksu pracy, a nie postępowania o sprostowanie świadectwa pracy. Sąd Okręgowy odrzucił również argumentację powoda dotyczącą błędnej wykładni art. 56 k.p., wskazując, że przepisy te mają zastosowanie również do pracowników powołanych, a powód mógł wytoczyć stosowne powództwo, jeśli uważał, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów. Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty apelacji są chybione i oddalił apelację.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający