Orzeczenie · 2014-01-08

IV KA 617/13

Sąd
Sąd Okręgowy we Wrocławiu
Miejsce
Wrocław
Data
2014-01-08
SAOSKarneprzestępstwa przeciwko życiu i zdrowiuWysokaokręgowy
medycynaprawo karneodpowiedzialność lekarzabłąd medycznynarażenie na niebezpieczeństwoart. 160 kkdiagnostykaopieka nad pacjentem

Sąd Okręgowy we Wrocławiu rozpoznał apelacje obrońców lekarzy B. J. i B. F. oraz prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt XII K 658/12. Sąd Rejonowy uznał B. J. za winnego popełnienia czynu z art.160§2 kk. i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na 4 lata próby, oraz zakaz wykonywania zawodu lekarza na 3 lata. B. F. została uznana za winną czynu z art.160§3 kk. i otrzymała karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na 2 lata próby. Apelacje dotyczyły zarówno ustaleń faktycznych, oceny dowodów, jak i kwalifikacji prawnej czynów oraz wymierzonych kar i środków karnych. Sąd Okręgowy, po analizie wszystkich zarzutów, uznał je za bezzasadne. Podkreślono, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a ocena materiału dowodowego jest trafna. Sąd Okręgowy w pełni podzielił wnioski Sądu Rejonowego co do winy i odpowiedzialności oskarżonych, wskazując na błędy diagnostyczne i decyzyjne lekarzy, które naraziły pacjentkę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, zasądzając od oskarżonych koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka
Do czego można powołać

Interpretacja art. 160 k.k. w kontekście odpowiedzialności lekarzy za zaniechanie diagnostyki i narażenie pacjenta na niebezpieczeństwo. Ustalenie granic odpowiedzialności lekarza w przypadku błędów diagnostycznych i decyzyjnych.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji medycznej i prawnej, ale stanowi ważny przykład stosowania przepisów o narażeniu na niebezpieczeństwo w praktyce lekarskiej.

Zagadnienia prawne (3)

Czy zaniechanie przeprowadzenia pełnej diagnostyki przez lekarza, mimo zgłaszanych przez pacjentkę objawów i nieprawidłowych wyników badań, stanowi narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 160 § 2 i 3 k.k.?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, zaniechanie przeprowadzenia pełnej diagnostyki i skierowania pacjentki do szpitala, mimo zgłaszanych objawów i nieprawidłowych wyników badań, stanowiło narażenie pacjentki na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że lekarze mieli obowiązek podjęcia wszelkich możliwych czynności diagnostyczno-terapeutycznych zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej. Zbagatelizowanie objawów i wyników badań, a także brak wdrożenia procesu diagnostycznego, naraziło pacjentkę na zwiększone niebezpieczeństwo. Nie jest istotne, czy pacjentka zmarła lub doznała ciężkiego uszczerbku, ani czy prawidłowe leczenie zapobiegłoby skutkowi, lecz samo narażenie na niebezpieczeństwo.

Czy ocena opinii biegłych sądowych przez sąd pierwszej instancji, w tym wybór jednej z dwóch sprzecznych opinii, była prawidłowa i zgodna z przepisami k.p.k.?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, ocena opinii biegłych przez Sąd Rejonowy była prawidłowa i zgodna z przepisami k.p.k., a wybrana opinia była precyzyjna, spójna i zupełna.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy podzielił ocenę Sądu Rejonowego, który odrzucił jedną opinię jako nieprzydatną, a drugą włączył do podstawy ustaleń. Sąd Rejonowy należycie umotywował swoje stanowisko w zakresie oceny obu opinii, wskazując na ich rozbieżności i zalety wybranej opinii.

Czy orzeczenie środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza wobec oskarżonego B. J. było zasadne i czy jego okres (3 lata) był rażąco niewspółmierny?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Orzeczenie środka karnego było zasadne, a okres 3 lat nie był rażąco niewspółmierny, choć wniosek prokuratora o 5 lat uznano za nadmiernie surowy.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że ponowne skazanie oskarżonego za czyn z art.160 k.k., w tym umyślność działania i wagę naruszonych obowiązków, uzasadnia orzeczenie zakazu wykonywania zawodu, gdyż dalsze jego wykonywanie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Okres 3 lat uznano za wystarczająco dolegliwy.

Rozstrzygnięcie
Decyzja
Utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku
Strona wygrywająca
Skarb Państwa (w zakresie kosztów)

Strony

NazwaTypRola
B. F.osoba_fizycznaoskarżona
B. J.osoba_fizycznaoskarżony
A. C.osoba_fizycznapokrzywdzona
Tomasz Fedykosoba_fizycznaProkurator Prokuratury Okręgowej
Prokurator Rejonowy dla Wrocławia – Psie Poleorgan_państwowyoskarżyciel
W. C.osoba_fizycznaoskarżyciel posiłkowy
K. M.osoba_fizycznaobrońca oskarżonej B. F.
A. M.osoba_fizycznaobrońca oskarżonej B. F.
obrońca oskarżonego B. J.osoba_fizycznaobrońca oskarżonego

Przepisy (18)

Główne

k.k. art. 160 § 2

Kodeks karny

Narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez zaniechanie działania przez lekarza jako gwaranta.

k.k. art. 160 § 3

Kodeks karny

Nieumyślne narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez zaniechanie działania przez lekarza jako gwaranta.

Pomocnicze

k.k. art. 69 § 1 i 2

Kodeks karny

Warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności.

k.k. art. 70 § 1 pkt.1

Kodeks karny

Okres próby przy warunkowym zawieszeniu kary.

k.k. art. 41 § 1

Kodeks karny

Środki karne - zakaz wykonywania zawodu.

k.p.k. art. 627

Kodeks postępowania karnego

Zasądzenie kosztów sądowych.

u.o.p.k. art. 2 § 1 pkt.3

Ustawa o opłatach w sprawach karnych

Wysokość opłaty sądowej.

u.o.p.k. art. 2 § 1 pkt.1

Ustawa o opłatach w sprawach karnych

Wysokość opłaty sądowej.

u.z.l.l.d. art. 42

Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Obowiązki lekarza.

u.z.l.l.d. art. 4

Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Należyta staranność lekarza.

k.p.k. art. 5 § 1 i 2

Kodeks postępowania karnego

Zasada domniemania niewinności, rozstrzyganie wątpliwości na korzyść oskarżonego.

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

Zasada swobodnej oceny dowodów.

k.p.k. art. 410

Kodeks postępowania karnego

Granice oceny dowodów.

k.p.k. art. 424 § 1

Kodeks postępowania karnego

Elementy uzasadnienia wyroku.

k.p.k. art. 193

Kodeks postępowania karnego

Dowód z opinii biegłego.

k.p.k. art. 201

Kodeks postępowania karnego

Uzupełnienie lub wyjaśnienie opinii biegłego.

k.k. art. 155

Kodeks karny

Nieumyślne spowodowanie śmierci.

k.k. art. 156 § 2

Kodeks karny

Nieumyślne spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Zaniechanie przeprowadzenia pełnej diagnostyki przez lekarzy stanowiło narażenie pacjentki na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. • Ocena dowodów i opinii biegłych przez Sąd Rejonowy była prawidłowa. • Orzeczenie środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza było uzasadnione.

Odrzucone argumenty

Obraza prawa materialnego (art. 160 § 2 i 3 k.k.) poprzez niewłaściwe zastosowanie. • Obraza prawa procesowego (art. 4, 5 § 2, 7, 410, 424 § 1 k.p.k.) poprzez błędną ocenę dowodów i opinii biegłych. • Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia. • Rażąca niewspółmierność orzeczonego środka karnego (zakazu wykonywania zawodu).

Godne uwagi sformułowania

zbagatelizował objawy zgłaszane przez pacjentkę • zaniechał dalszej diagnostyki i skierowania jej do szpitala, czym naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu • nie sposób przymioty takie przypisać opinii biegłych z Zespołu (...) Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej i Toksykologii S. -Lekarskiej (...) • nie sposób zgodzić się z twierdzeniem obrońcy oskarżonego, jakoby wizyta pokrzywdzonej w dniu 18 lutego 2010 r. miała charakter administracyjny • nie jest istotne to, czy pacjent zmarł albo doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, ani też to, czy prawidłowe leczenie zapobiegłoby skutkowi, lecz samo narażenie na niebezpieczeństwo.

Skład orzekający

Dorota Kropiewnicka

przewodniczący

Krzysztof Głowacki

sprawozdawca

Alojzy Zawadzki

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja art. 160 k.k. w kontekście odpowiedzialności lekarzy za zaniechanie diagnostyki i narażenie pacjenta na niebezpieczeństwo. Ustalenie granic odpowiedzialności lekarza w przypadku błędów diagnostycznych i decyzyjnych."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji medycznej i prawnej, ale stanowi ważny przykład stosowania przepisów o narażeniu na niebezpieczeństwo w praktyce lekarskiej.

Wartość merytoryczna

Ocena: 8/10

Sprawa dotyczy odpowiedzialności lekarzy za błędy w sztuce, co zawsze budzi duże zainteresowanie społeczne i prawnicze. Pokazuje, jak ważne jest dokładne badanie pacjenta i jakie mogą być konsekwencje zaniechań.

Lekarze skazani za narażenie życia pacjentki – czy zbagatelizowanie objawów to przestępstwo?

Sektor

medycyna

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej.

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

  • Analiza orzecznictwa i przepisów
  • Drafting pism i dokumentów
  • Odpowiedzi na pytania prawne
  • Pogłębiona analiza z doktryny
Wypróbuj Asystenta AI za darmo
Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.

Przeczytaj pełny tekst