IV KA 448/20

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim rozpoznał apelacje wniesione przez oskarżonego K. C. oraz Prokuraturę Rejonową w Piotrkowie Trybunalskim od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 kwietnia 2020 r. w sprawie II K 758/19. Apelacja oskarżonego zarzucała m.in. obrazę przepisów postępowania, błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary. W szczególności kwestionowano ocenę zeznań świadka K. N. oraz zasadność obywatelskiego zatrzymania. Sąd Okręgowy uznał zarzuty dotyczące oceny zeznań świadka K. N. za niezasadne, wskazując na rozbieżności w argumentacji apelującego. Odnosząc się do kwestii zatrzymania obywatelskiego, sąd stwierdził, że nie zostały spełnione warunki z art. 243 § 1 kpk, a wyjaśnienia oskarżonego były niewiarygodne. Zarzut dotyczący sędziego SSR Piotra Koćmiela został uznany za niezasadny, gdyż wcześniejsze rozpoznawanie innej sprawy przez tego samego sędziego nie stanowi podstawy do wyłączenia. Sąd odwoławczy uwzględnił jednak zarzut obrazy przepisów postępowania, polegający na wyjściu poza granice aktu oskarżenia. Sąd rejonowy przypisał oskarżonemu groźby karalne, które nie były objęte pierwotnym zarzutem. W związku z tym, sąd odwoławczy, działając z urzędu na podstawie art. 440 kpk, wyeliminował z opisu czynu ustalenie o wypowiadaniu gróźb karalnych, powracając do pierwotnego opisu czynu z aktu oskarżenia. Apelacja prokuratora dotyczyła głównie obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu. Prokurator domagał się uzupełnienia podstawy prawnej skazania o art. 190 § 1 kk (groźby karalne) i art. 11 § 2 kk, a podstawy wymiaru kary o art. 11 § 3 kk. Sąd Okręgowy uznał ten wniosek za niezasadny, ponieważ czyn z art. 190 § 1 kk nie był zarzucony oskarżonemu, a jego przypisanie stanowiłoby wyjście poza granice skargi. Sąd Okręgowy zmienił wyrok sądu pierwszej instancji również w zakresie orzeczonej kary. Uznano, że kara pozbawienia wolności orzeczona przez sąd rejonowy była rażąco surowa. Sąd odwoławczy wziął pod uwagę, że oskarżony działał w usprawiedliwionym błędzie co do sprawstwa uszkodzenia dachu, był osobą starszą (69 lat) i dotychczas niekaraną. Zatrzymanie trwało krótko (30 minut). Zamiast kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania, sąd orzekł karę grzywny w liczbie 50 stawek dziennych, stosując art. 37a kk w poprzednim brzmieniu. Zastosowano art. 4 § 1 kk, co oznacza, że kara grzywny jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego. Sąd wskazał, że kara grzywny, z możliwością rozłożenia na raty lub odpracowania, jest adekwatną dolegliwością.

Zagadnienia prawne (3)