II OSK 1481/16Oddalenie skargi kasacyjnej cudzoziemca zakaz wjazdu 4

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który utrzymał w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o zobowiązaniu skarżącego do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) i zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a.), a także naruszenia przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności rozpatrzył zarzuty proceduralne. Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. jest niezasadny, ponieważ decyzja organu odwoławczego, poprzez uszczegółowienie zakazu powrotu, faktycznie złagodziła jego zakres terytorialny w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, co stanowiło korzyść dla skarżącego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad postępowania dowodowego (art. 7, 8, 77, 80 k.p.a.). W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego, sąd stwierdził, że zostały one błędnie sformułowane. Niemniej, analizując meritum, sąd uznał, że nie zaszło rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) ani naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Sąd wyjaśnił, że organ odwoławczy ma prawo rozpoznać sprawę ponownie i wydać decyzję reformatoryjną. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia przepisów ustawy o cudzoziemcach z 2013 r. (art. 513 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 522), gdyż postępowanie zostało wszczęte już po wejściu w życie tej ustawy. Sąd potwierdził, że skarżący wykonywał pracę polegającą na pełnieniu funkcji prezesa zarządu spółki bez wymaganego zezwolenia typu B, co stanowiło podstawę do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Posiadanie zezwolenia typu A w innym podmiocie nie sanowało braku zezwolenia typu B.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający