II KKN 259/98Oddalenie kasacji w sprawie karnej o przestepstwo umyslne

Sąd Najwyższy w składzie sędziowskim rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego Z.K. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. skazujący oskarżonego z art. 215 § 1 w zw. z art. 60 § 1 kk z 1969 r. Kasacja zarzucała obrazę przepisów Kodeksu postępowania karnego, w tym art. 3 § 1 i 3, art. 4 § 1, art. 357, 372 i 337 d.kpk, przez rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz oparcie się na zeznaniach świadka z postępowania przygotowawczego bez jego przesłuchania na rozprawie. Podniesiono również zarzut obrazy art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się sądu odwoławczego do zarzutów apelacji. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że skarga nie sprecyzowała pominiętego zarzutu apelacji, a strony zgodziły się na ujawnienie zeznań świadka z powodu niemożności jego dotarcia. Sąd uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa ani nieistnienia wątpliwości, które należałoby usunąć zgodnie z art. 3 § 3 d.kpk. Podkreślono, że przyjęcie przez sądy niższych instancji zamiaru ewentualnego było prawidłowe i oparte na analizie okoliczności, a nie jedynie na zeznaniach jednego świadka. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja w istocie próbuje przedstawić własną ocenę dowodów i prawa pod pozorem błędu proceduralnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający