II KKN 259/98

Sygn. akt II KKN 259/98 
 
 
P O S T A N O W I E N I E 
Dnia  20 grudnia 2000 r. 
 
Sąd Najwyższy  w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie 
następującym: 
 
 
Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk 
 
 
 
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r. 
sprawy Z. K. 
skazanego z art. 215 § 1 w zw. z art. 60 § 1 kk z 1969 r. 
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego 
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. 
z dnia 3 listopada 1997 r., sygn. V Ka […] 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. 
z dnia 29 kwietnia 1997 r., sygn. VI K […] 
 
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża 
skazanego 
Z.K. 
sądowymi 
kosztami 
postępowania 
kasacyjnego 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 1 i 3 oraz art. 4 § 1, art. 357, 
372 i 337 d.kpk, przez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających 
się usunąć wątpliwości co do świadomości oskarżonego odnośnie pochodzenia  

 
2
materiału z czynu zabronionego oraz oparcia się na zeznaniach świadka z 
postępowania przygotowawczego bez przesłuchania go na rozprawie, a nadto 
art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się „w treści wyroku” sądu 
odwoławczego do zarzutów apelacji własnej oskarżonego. 
 
Analizując powyższe zarzuty należy podnieść, że gdy chodzi o ostatni z 
nich, to skarga nie wskazuje jaki konkretny zarzut został przez sąd apelacyjny 
pominięty (nie tyle w wyroku ile w uzasadnieniu do niego), a materiał sprawy 
nie daje podstaw ku temu aby przyjąć, iż do takiego pominięcia doszło. Jeżeli 
zaś chodzi o nieprzesłuchanie jednego ze świadków, to strony same zgodziły się 
na ujawnienie jego zeznań bez odczytywania, gdyż dotarcie do tego świadka 
było niemożliwe (k. 715). Twierdzenie, że zgoda taka była udzielona, gdy 
oskarżony stał pod zarzutem czynu z art. 208 d.kk i zeznania te były dlań 
obojętne, ale sąd skazał go za czyn z art. 215 § 1 kk, a tu inaczej należy ocenić 
wagę tych zeznań nie może mieć znaczenia, gdyż kwestia oceny zezna należy 
do sądu, a okoliczności podawane przez świadka były tylko jednym z 
elementów dla oceny prawnej czynu oskarżonego. Nie doszło zatem do 
rażącego naruszenia prawa. Nie zaistniały też w tej sprawie w ocenie sądu 
wątpliwości, których nie dałoby się usunąć, i do których miałby zastosowanie 
art. 3 § 3 d.kpk. Nie jest przy tym prawdą, że z wywodu sądu że oskarżony i 
współoskarżony „na podstawie okoliczności towarzyszących przekazom im 
materiału (...) przewidywali, iż towar może pochodzić z przestępstwa wynika, że 
dopuścili się przestępstwa nie umyślnego, nie zaś umyślnego – jak im 
przypisano. Wręcz przeciwnie jest to pogląd, że chodzi o zamiar ewentualny, 
gdyż powzięcie takiego przypuszczenia oznacza umyślność zachowania (także 
na gruncie obecnego art. 281 kk – zob. .. Buchała A.Zoll. Kodeks karny. 
Komentarz. Część ogólna, Kraków 1998, s. 251-252), Sądy zaś obszernie 
wyjaśniały (a logiki ich wnioskowania nie podważa się w kasacji) w oparciu o 

 
3
jakie okoliczności przyjęły w/w zamiar oskarżonego. Nie były to jedynie 
okoliczności przytaczane przez w/w świadka (zob. k 724-725 i 781-782). W 
istocie zatem kasacja pod pozorem błędu proceduralnego próbuje przedstawić 
własne oceny dowodów i prawa sugerując uchybienia, których w postępowaniu 
w ogóle nie było. W tym stanie rzeczy należy ocenić ją jako oczywiście 
bezzasadną i dlatego też orzeczono jak na wstępie.  
 
 
 
 
Na oryginale właściwe podpisy 
Za zgodność: 
Kierownik Sekretariatu Wydziału 
Izby Karnej S.N. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
aw 
f/ak