II KK 254/25Wykluczenie sędziego SN bez rozpoznania

Wniosek obrońcy skazanego X.Y. o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego A.B. od udziału w sprawie kasacyjnej został oparty na zarzucie, że sposób powołania sędziego na urząd, poprzez rekomendację Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., narusza konstytucyjne gwarancje niezawisłości i bezstronności. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym wniosek nie podzielił tego stanowiska. Podkreślono, że udział sędziego powołanego na urząd w ramach tej procedury nie rodzi sam przez się i w każdym przypadku stanu nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Przywołano wyroki Trybunału Konstytucyjnego, które wykluczyły objęcie zakresem tego przepisu okoliczności powołania sędziego na urząd oraz zakazały wykorzystywania art. 6 ust. 1 EKPCz jako przesłanki kontroli prawidłowości procedury nominacyjnej. Sąd Najwyższy zaznaczył, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a system prawa cywilnego nie opiera się na precedensach w takim stopniu jak system anglosaski. Stwierdzono, że przepis art. 41 § 1 k.p.k. wymaga, aby wątpliwości co do bezstronności sędziego były uzasadnione konkretnymi argumentami odnoszącymi się do indywidualnej sprawy, a sam fakt powołania sędziego w kwestionowanej procedurze nie rodzi takich wątpliwości. Ponadto, nawet w uchylonej uchwale Sądu Najwyższego, warunkiem skuteczności takiego zarzutu było wykazanie, że wadliwość procesu powoływania prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności. Wniosek nie zawierał takich argumentów, a status sędziego ma charakter jednorodny, niezależnie od procedury powołania. W związku z tym, wniosek został uznany za niedopuszczalny z mocy ustawy i pozostawiony bez rozpoznania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający