II KK 144/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego R. D. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie. Skazany został pierwotnie uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. dwukrotnie, za co orzeczono kary pozbawienia wolności i grzywny, a następnie połączono je w karę łączną z warunkowym zawieszeniem wykonania. Obrońca w apelacji podnosił zarzuty obrazy przepisów postępowania, w tym prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który usprawiedliwiał swoją nieobecność zaświadczeniem lekarskim. Sąd Okręgowy utrzymał wyrok w mocy. W kasacji obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 439 § 1 k.p.k. poprzez rozpoznanie sprawy pod nieobecność oskarżonego, a także naruszenie art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk przez nienależyte rozważenie zarzutów apelacji. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Zwrócił uwagę, że ze względu na warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności, dopuszczalny był jedynie zarzut dotyczący bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 k.p.k. Sąd wskazał, że zarzut ten został wadliwie sformułowany, a nadto, że Sąd Rejonowy prawidłowo prowadził rozprawę pod nieobecność oskarżonego na podstawie art. 374 § 1 k.p.k., gdyż jego obecność nie była obowiązkowa w świetle art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd Najwyższy powołał się również na opinię biegłych, która wykazała, że schorzenia oskarżonego nie stanowiły przeszkody do jego udziału w postępowaniu, a także na fakt, że oskarżony nie skorzystał z możliwości udziału w rozprawie w formie wideokonferencji. W konsekwencji kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający