II Ka 451/22

Odpowiedź sądu

Nie, okresowy brak płacenia alimentów, nawet w przypadku trudności, nie stanowi przestępstwa z art. 209 § 1 kk, jeśli oskarżony nie uchylał się od obowiązku w sposób zawiniony i celowy. Jednakże w tym przypadku sąd uznał, że oskarżony uchylał się od obowiązku, a podnoszone przez obronę przyczyny nie były wystarczające do usprawiedliwienia braku płatności.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że oskarżony przez długi okres nie płacił alimentów, a jego próby obniżenia ich wysokości nastąpiły po wniesieniu aktu oskarżenia. Argumenty o pandemii i stanie zdrowia zostały uznane za niewystarczające do usprawiedliwienia braku płatności, zwłaszcza że oskarżony podejmował prace dorywcze. Sąd podkreślił, że zamiar uchylania się od obowiązku należy oceniać w czasie, gdy zarzut został postawiony.

Odpowiedź sądu

Nie, orzeczenia sądu cywilnego dotyczące alimentów nie mają charakteru prejudykatu dla sądu karnego w sprawie o niealimentację. Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 8 § 1 kpk, sąd karny nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu, chyba że chodzi o prawomocne rozstrzygnięcia kształtujące prawo lub stosunek prawny (art. 8 § 2 kpk). W tym przypadku orzeczenia cywilne nie były prejudykatami.

Odpowiedź sądu

Nie, sąd odwoławczy nie dopuścił dowodu z opinii biegłych, uznając wnioski za bezzasadne i spóźnione, a także wskazując, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji co do oddalenia wniosków dowodowych. Stwierdzono, że opinia psychiatrii została przeprowadzona, a skarżący nie wykazał jej ułomności. Wnioski o dopuszczenie dowodów z opinii chirurgów i ortopedów uznano za sprzeczne z ustaleniami faktycznymi, że oskarżony podejmował prace dorywcze. Oddalono również wniosek o przesłuchanie oskarżonego w postępowaniu odwoławczym jako zmierzający do przedłużenia postępowania.