II KA 252/20

Sąd Okręgowy w Siedlcach, II Wydział Karny, rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego K. O. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego D. T. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt II K 231/19. Oskarżony K. O. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 157 § 1 kk. Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarzucała rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonej kary ograniczenia wolności (rok z obowiązkiem pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin miesięcznie) oraz nawiązki (7000 zł), domagając się jej zaostrzenia i zwiększenia nawiązki. Sąd Okręgowy uznał ten zarzut za niezasadny, podkreślając, że kara orzeczona przez Sąd Rejonowy uwzględnia dyrektywy wymiaru kary (art. 53 kk), cele zapobiegawcze i wychowawcze, właściwości sprawcy (niekaranego, o dobrej opinii) oraz jest współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Sąd uznał, że postulowana przez apelującego kara byłaby rażąco surowa. Podobnie, nawiązka w kwocie 7000 zł została uznana za adekwatną do doznanej krzywdy, a oskarżyciel nie wykazał dowodowo potrzeby jej zwiększenia. Apelacja obrońcy oskarżonego podnosiła zarzuty obrazy prawa materialnego (art. 25 § 1 i 2 kk – obrona konieczna), obrazy przepisów postępowania (art. 7 kpk – dowolna ocena dowodów, art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 kpk – oddalenie wniosków dowodowych) oraz błędu w ustaleniach faktycznych (dotyczących adresu posesji i jej właściciela). Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za niezasadne. W odniesieniu do obrony koniecznej, sąd stwierdził, że nie było podstaw do jej uznania, gdyż pokrzywdzony nie zaatakował oskarżonego ani jego żony, a wersje zdarzeń przedstawiane przez oskarżonego i jego żonę były niespójne i sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonego i świadka. Zarzut obrazy art. 7 kpk został odrzucony, wskazując, że obrońca nie wykazał konkretnych uchybień sądu w ocenie dowodów, a jedynie przedstawił alternatywną ich interpretację. Oddalenie wniosków dowodowych uznano za prawidłowe, gdyż dotyczyły one okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Błąd w ustaleniach faktycznych również nie został potwierdzony, gdyż rzekome błędy dotyczące adresu posesji czy jej właściciela nie miały wpływu na ustalenie sprawstwa oskarżonego. W związku z bezzasadnością wszystkich zarzutów, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego. Zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym (840 zł) oraz od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego (200 zł).

Zagadnienia prawne (5)

Skład orzekający