II Ca 867/26Sankcja kredytu darmowego naruszenie obowiązku informacyjnego 3

Odpowiedź sądu

Tak, naruszenie obowiązków informacyjnych, w tym w zakresie warunków zmiany opłat, stopy oprocentowania czy terminu odstąpienia od umowy, uzasadnia zastosowanie sankcji kredytu darmowego.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że umowa kredytu konsumenckiego zawierała szereg naruszeń obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim i dyrektyw UE. Wśród nich wskazano m.in. niejasne warunki zmiany opłat, błędne wskazanie stopy oprocentowania, nieprawidłowy termin odstąpienia od umowy oraz niepełne poinformowanie o zasadach obniżenia kosztów przy spłacie przedterminowej. Każde z tych naruszeń, niezależnie od siebie, stanowiło podstawę do zastosowania sankcji kredytu darmowego.

Odpowiedź sądu

Termin roczny na złożenie oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego rozpoczyna bieg od dnia wykonania umowy przez obie strony, tj. po spłacie kredytu w całości.

Uzasadnienie

Sąd odwołał się do art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim, interpretując 'wykonanie umowy' jako stan, w którym obie strony wypełniły swoje zobowiązania. Skoro kredytobiorcy nie spłacili jeszcze kredytu w całości w momencie składania oświadczenia, termin nie rozpoczął biegu, a oświadczenie zostało złożone w ustawowym terminie.

Odpowiedź sądu

Tak, wierzytelność wynikająca z zastosowania sankcji kredytu darmowego może być przedmiotem cesji na rzecz przedsiębiorcy, a umowa cesji jest ważna i skuteczna.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że umowa cesji wierzytelności z tytułu sankcji kredytu darmowego jest ważna i skuteczna. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i TSUE, stwierdzono, że takie wierzytelności mogą być przedmiotem obrotu, a ich przeniesienie na przedsiębiorcę nie jest sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego. Sąd odrzucił zarzuty banku dotyczące nieważności umowy cesji i braku legitymacji czynnej powoda.

Odpowiedź sądu

Tak, bank może naliczać odsetki od skredytowanej prowizji, traktując ją jako część kapitału, z którego konsument korzysta.

Uzasadnienie

Sąd, powołując się na przepisy Kodeksu cywilnego i orzecznictwo TSUE, uznał, że dopuszczalne jest naliczanie odsetek od skredytowanych kosztów kredytu, w tym prowizji. Stanowi to wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. W związku z tym, bank prawidłowo określił całkowitą kwotę kredytu i nie zawyżył wysokości raty.

Odpowiedź sądu

Nie, postanowienia umowy dotyczące warunków zmiany opłat i prowizji, zwłaszcza te oparte na niejasnych i trudnych do zweryfikowania przesłankach, nie spełniają wymogów informacyjnych.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że § 3 ust. 6 umowy, który pozwalał bankowi na jednostronne wprowadzanie nowych opłat lub zmianę stawek w oparciu o niejasne 'zmiany przepisów prawa lub wymogów instytucji nadzorczych', nie spełnia obowiązku informacyjnego. Warunki te były zbyt abstrakcyjne i nie pozwalały konsumentowi na obiektywną weryfikację.

Odpowiedź sądu

Nie, umowa nie spełniała obowiązku informacyjnego w zakresie stopy oprocentowania, ponieważ odnosiła się nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, ale także do kwot przeznaczonych na pokrycie pozaodsetkowych kosztów kredytu.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy, opierając się na wyroku TSUE w sprawie C-744/24, stwierdził, że umowa nie spełniała obowiązku informacyjnego, gdyż stopa oprocentowania była naliczana od kwoty obejmującej również skredytowane koszty pozaodsetkowe, a nie tylko od 'całkowitej kwoty kredytu' w rozumieniu dyrektywy.

Odpowiedź sądu

Nie, umowa wskazywała 21 dni na odstąpienie od umowy, podczas gdy przepisy prawa przewidują 14 dni.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że wskazanie w umowie terminu 21 dni na odstąpienie od umowy, zamiast przewidzianych w ustawie i dyrektywie 14 dni, stanowi naruszenie obowiązku informacyjnego.