I PKN 631/98

Sprawa dotyczyła skuteczności ustnego oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę z pracownikiem. Powód, Kazimierz K., został zwolniony przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Z.Ś. w trybie art. 52 § 1 Kodeksu pracy. Pracodawca nie złożył pisemnego oświadczenia o rozwiązaniu umowy, a jedynie doręczył pracownikowi świadectwo pracy. Strona pozwana twierdziła, że notatka przełożonego z dnia 29 stycznia 1998 r., przekazana powodowi, stanowiła oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy. Sąd Rejonowy ustalił, że powód nadal pozostaje w stosunku pracy. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, oddalając apelację strony pozwanej, zmienił wyrok sądu pierwszej instancji, przywracając powoda do pracy na poprzednich warunkach. Sąd ten uznał, że strona pozwana naruszyła przepisy dotyczące formy i przyczyny rozwiązania umowy, ale uznał, że powodowi przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy. Powód wniósł kasację, zarzucając m.in. naruszenie art. 56 KP przez niewłaściwe zastosowanie i art. 321 KPC przez wyrokowanie co do przedmiotu nieobjętego żądaniem. Sąd Najwyższy zważył, że rozwiązanie umowy o pracę może nastąpić w dowolnej formie, także ustnie lub konkludentnie, jeśli ujawnia wolę pracodawcy w sposób dostateczny. W tej sprawie, ustne oświadczenie woli dyrektora o rozwiązaniu umowy, przekazane powodowi przez przełożonego za pomocą notatki, zostało uznane za skuteczne, mimo braku formy pisemnej. Sąd Najwyższy uznał, że doszło do skutecznego rozwiązania umowy, choć prawnie wadliwego, i tym samym prawidłowo zastosowano art. 56 KP. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej zmiany redakcyjnej wyroku sądu pierwszej instancji, uznając, że była to zmiana merytoryczna niedopuszczalna w ramach tego trybu, ale utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o przywróceniu do pracy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający