I PKN 541/98Interpretacja umowy o pracę zamiar stron

Sprawa dotyczyła roszczenia o zapłatę odprawy rentowej w kwocie 34.376 zł, dochodzonej przez Wacława D. od Fabryki Porcelitu „T.” S.A. Powód opierał swoje żądanie na umowie o pracę z dnia 29 sierpnia 1996 r., która w § 7 przyznawała mu prawo do odprawy emerytalno-rentowej w wysokości 6-miesięcznego wynagrodzenia. Sąd Wojewódzki w Opolu zasądził żądaną kwotę, uznając umowę o pracę za wiążącą strony do momentu rozwiązania stosunku pracy, niezależnie od wcześniejszego odwołania powoda z zarządu. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił ten wyrok, oddalając powództwo. Sąd Apelacyjny uznał, że prawo do odprawy było powiązane z funkcją członka zarządu i miało na celu zabezpieczenie odejścia na emeryturę lub rentę w czasie trwania członkostwa lub z powodu ustania członkostwa. Sąd Apelacyjny zinterpretował umowę zgodnie z art. 65 § 2 KC, badając cel umowy, a nie jej dosłowne brzmienie, i uznał, że po odwołaniu z zarządu powód nie spełniał warunków do otrzymania odprawy w takiej wysokości. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację powoda, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego. Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Apelacyjny naruszył przepisy prawa procesowego (art. 382 i 233 § 1 KPC) oraz prawa materialnego (art. 65 § 2 KC). Sąd Najwyższy podkreślił, że ustalenie zgodnego zamiaru stron umowy jest kluczowe, a zamiar tylko jednej ze stron nie może stanowić podstawy do ustalenia treści umowy. Sąd Najwyższy wskazał, że Sąd Apelacyjny nie oparł się na wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego i błędnie zinterpretował umowę, pomijając pozycję pracownika jako strony umowy i nie odnosząc się do wszystkich dowodów, w tym zeznań stron.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający