I PKN 49/98Prawo do wynagrodzenia za wadliwa pracę

Sprawa dotyczyła roszczeń grupy pracowników (Marek B., Marek Z., Jerzy Z., Krzysztof P. i Władysław P.) przeciwko swojemu pracodawcy, Przedsiębiorstwu Usługowo-Produkcyjno-Handlowemu „B.” Spółce z o.o., o zapłatę zaległego wynagrodzenia za pracę, ekwiwalentu za urlop, diet, zwrotu kaucji oraz ekwiwalentu za wyżywienie. Niektórzy z powodów domagali się również sprostowania świadectw pracy. Sąd Rejonowy w Busku Zdroju połączył sprawy i zasądził na rzecz pracowników określone kwoty w markach niemieckich, a także sprostował świadectwa pracy. Sąd oparł się na opinii biegłego księgowego, odrzucając sposób wyliczenia wynagrodzenia przez pozwanego, który chciał ograniczyć je do 30% zafakturowanego przerobu. Sąd Rejonowy uznał, że umowy o pracę nie zawierały zapisu o takim ograniczeniu, a próby ustalenia innego systemu wynagradzania przez świadków były niewłaściwe. Sąd Wojewódzki w Kielcach oddalił apelację pozwanego, podkreślając, że wadliwe, ale niezawinione wykonanie pracy przez pracownika nie niweczy jego prawa do wynagrodzenia, a umowa o pracę jest umową starannego działania. Ryzyko finansowe związane z kontraktem obciąża pracodawcę. Sąd Najwyższy oddalił kasację pracodawcy, stwierdzając, że nie udowodnił on szkody wyrządzonej przez konkretnych pracowników ani nie wykazał, że pracownicy ponoszą winę za wadliwe wykonanie robót. Sąd Najwyższy podkreślił, że pracodawca jest obowiązany do bieżącej kontroli jakości pracy i stosowania obiektywnych kryteriów oceny, a skutki ekonomiczne nieuzyskania korzyści z kontraktu obciążają pracodawcę, a nie pracowników, zgodnie z art. 117 § 2 KP.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający