XVII AMC 33470/13Niedozwoloną klauzulą zwrot kosztów transportu

W dziewięciu połączonych sprawach (sygn. akt XVII AmC 33470/13 i nast.) powodowie domagali się uznania za niedozwolone i zakazania stosowania przez pozwanego Ł. J. postanowienia wzorca umowy „REGULAMIN” o treści: „Sprzedawca nie zwraca kosztów transportu gdyż zgodnie z ustawą nie podlega odstąpieniu umowa dotycząca usług.”. Powodowie wskazywali, że klauzula ta jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumentów, wypełniając hipotezę art. 385[3] pkt 12 i 16 kc. Pozwany uznał powództwo i wniósł o umorzenie, twierdząc, że zaprzestał stosowania klauzuli po otrzymaniu pozwu i że powodowie nadużyli prawa procesowego, dążąc jedynie do uzyskania zwrotu kosztów. Sąd Okręgowy, po połączeniu spraw, ustalił stan faktyczny na podstawie niekwestionowanych twierdzeń stron. Sąd wyjaśnił, że przepisy nie nakładają na powodów obowiązku przedsądowego wezwania pozwanego, a postępowanie o uznanie postanowień wzorca za niedozwolone ma na celu ochronę interesu ogółu konsumentów, a nie indywidualnych interesów powoda. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, że sporne postanowienie jest sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, który nakazuje zwrot świadczeń stron w przypadku odstąpienia od umowy. Sąd, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego (III CZP 119/10), stwierdził, że postanowienie wzorca sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym prawem jest nieważne z mocy prawa i nie może być uznane za niedozwolone w rozumieniu art. 385[1] § 1 kc. W związku z tym powództwa zostały oddalone. Sąd nie obciążył powodów kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego, stosując art. 102 kpc ze względu na charakter sprawy (ochrona interesów rozproszonych, funkcja prewencyjna) oraz fakt, że powodowie nie musieli uiszczać opłat sądowych (art. 96 ust. 1 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych).

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający