VI KA 51/23

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonej O. A. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ, który skazał ją za przestępstwa z art. 288 § 1 kk (zniszczenie mienia) i art. 157 § 2 kk (średni lub lekki uszczerbek na zdrowiu). Apelacja dotyczyła głównie wysokości zadośćuczynienia orzeczonego na rzecz pokrzywdzonej E. R. Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów prawa procesowego, w tym naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, co miało doprowadzić do zasądzenia zbyt wysokiego zadośćuczynienia (10.000 zł), podczas gdy adekwatna kwota nie powinna przekroczyć 1.500 zł, biorąc pod uwagę powierzchowność urazu i trudną sytuację majątkową oskarżonej. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. W uzasadnieniu podkreślono, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i oparta na całokształcie materiału dowodowego. Sąd odwoławczy wskazał, że zadośćuczynienie obejmuje nie tylko powierzchowny uraz głowy, ale także przewlekły pourazowy ból głowy, okres zwolnienia lekarskiego, negatywny wpływ na psychikę i wykonywane obowiązki pracownicze pokrzywdzonej. Podkreślono, że sytuacja materialna sprawcy nie jest decydującym czynnikiem przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia, a oskarżona, mimo trudności, ma możliwość podjęcia zatrudnienia. Sąd utrzymał w mocy wyrok w zakresie zadośćuczynienia, zasądził od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający