VI Ka 384/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Elblągu, VI Wydział Karny Odwoławczy, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Elblągu, uznając apelację obrońcy oskarżonego Ł. G. za oczywiście bezzasadną. Oskarżony, funkcjonariusz Służby Więziennej, został skazany za przekroczenie uprawnień i naruszenie nietykalności cielesnej osadzonego M. M. poprzez uderzenie go trzykrotnie w twarz. Obrońca podniósł szereg zarzutów procesowych, w tym obrazę art. 410 kpk (nieujawnienie materiału źródłowego), art. 174 kpk (zastępowanie dowodów notatkami urzędowymi), art. 6 kpk (uchylanie pytań obrony), art. 393 §1 kpk (nieodczytanie protokołu z innej sprawy) oraz błędy w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy szczegółowo przeanalizował każdy z zarzutów, uznając je za niezasadne. Wskazał, że materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, a ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy była wszechstronna i logiczna. Sąd odwoławczy podkreślił konsekwencję zeznań pokrzywdzonego, logiczne wyjaśnienie początkowych rozbieżności oraz brak motywów do pomówienia. Utrzymano w mocy karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 2 lata, uznając ją za sprawiedliwą i adekwatną do społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony został zwolniony od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w sprawach karnych, w szczególności w kontekście zarzutów naruszenia przepisów postępowania i błędnych ustaleń faktycznych. Potwierdzenie prawidłowości stosowania art. 410, 174, 6, 391, 393, 394, 5§2, 7 kpk.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i zarzutów apelacyjnych, co ogranicza jego uniwersalne zastosowanie. Skład orzekający podkreślał, że ocena dowodów jest domeną sądu pierwszej instancji, a sąd odwoławczy kontroluje jedynie racjonalność rozumowania.
Zagadnienia prawne (6)
Czy nieujawnienie materiału źródłowego (wymazu z miejsca zdarzenia) stanowiącego podstawę opinii biologicznej stanowi obrazę art. 410 kpk?
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli materiał został zużyty w całości w badaniach, a ustalenia faktyczne oparto na innych dowodach.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że brak ujawnienia zużytego materiału nie stanowi obrazy art. 410 kpk, jeśli ustalenia oparto na protokole oględzin, dokumentacji fotograficznej, opinii biologicznej oraz zeznaniach świadków.
Czy zastępowanie dowodów z wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka treścią notatek urzędowych, dotyczących czynności, dla których wymagane było sporządzenie protokołu, stanowi obrazę art. 174 kpk w zw. z art. 393§1 kpk?
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli notatki urzędowe zostały zebrane w toku postępowania wyjaśniającego przez inne organy (np. Służbę Więzienną), a nie w toku postępowania przygotowawczego w sprawie karnej, i nie zastępują one dowodów, lecz są oceniane w konfrontacji z zeznaniami świadków.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy rozróżnił notatki urzędowe zebrane w postępowaniu przygotowawczym od tych zebranych w postępowaniu wyjaśniającym przez Służbę Więzienną, uznając te drugie za dopuszczalne do ujawnienia, zwłaszcza gdy nie zastępowały one dowodów, a były oceniane łącznie z zeznaniami świadków.
Czy uchylenie pytań obrony zmierzających do ustalenia, czy pokrzywdzony nakłaniał współosadzonych do buntu lub zakłócenia porządku, stanowi naruszenie art. 6 kpk (prawo do obrony)?
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli pytania te zostały uznane za nieistotne lub zmierzające do wywołania sprzeczności w zeznaniach, które nie miały istotnego wpływu na ustalenie faktów.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał uchylenie pytań za zasadne na podstawie art. 370§14 kpk w zw. z art. 171 §6 kpk, uznając je za nieistotne, zwłaszcza gdy pokrzywdzony zaprzeczał takiemu zachowaniu, a dowody na to pojawiły się jedynie w wyjaśnieniach oskarżonego.
Czy ujawnienie protokołu przesłuchania pokrzywdzonego z innej sprawy (sygn. akt IV P 236/12) bez odczytania go na rozprawie stanowi obrazę art. 391 kpk i art. 394§1 kpk?
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli protokół został ujawniony na podstawie art. 167 kpk, a strony nie wnosiły o jego odczytanie, a nadto nie stwierdzono istotnych rozbieżności wymagających wyjaśnienia.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że Sąd Rejonowy był uprawniony do ujawnienia protokołu bez odczytania na podstawie art. 394§2 kpk, a analiza protokołów nie wykazała istotnych rozbieżności między zeznaniami pokrzywdzonego w różnych postępowaniach.
Czy sąd prawidłowo ocenił dowody i ustalił stan faktyczny, nie naruszając zasady in dubio pro reo (art. 5§2 kpk) i swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli sąd oparł się na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, logicznym rozumowaniu i doświadczeniu życiowym, a wątpliwości nie były nieusuwalne.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów, nie powziął nieusuwalnych wątpliwości i wykazał winę oskarżonego w sposób niebudzący wątpliwości, a zarzuty apelacji dotyczyły jedynie odmiennej oceny materiału dowodowego.
Czy funkcjonariusz Służby Więziennej przekroczył swoje uprawnienia i naruszył nietykalność cielesną osadzonego, używając siły fizycznej w sposób nieuzasadniony?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli użycie siły fizycznej (uderzenia w twarz) spowodowało obrażenia naruszające czynności narządu ciała na okres poniżej siedmiu dni i było niezgodne z przepisami.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok skazujący, uznając, że działanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 231§1 kk w zw. z art. 157§2 kk, a jego zachowanie nie mieściło się w granicach dopuszczalnego użycia siły.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Ł. G. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. M. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
Przepisy (24)
Główne
k.k. art. 231 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 157 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 3
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 69 § § 1 i 2
Kodeks karny
k.k. art. 70 § § 1 pkt 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 626 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 624 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 174
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 393 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 6
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 394 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 143 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 370 § § 14
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 171 § § 6
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 389 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424
Kodeks postępowania karnego
u.o.p.k. art. 17 § ust. 1 i 2
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
k.k.w.
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy
u.o.S.W.
Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2010 r. w sprawie stosowania środków przymusu bezpośredniego oraz użycia broni palnej lub psa służbowego przez funkcjonariuszy Służby Więziennej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy. • Apelacja obrońcy zawierała zarzuty oczywiście bezzasadne. • Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego były prawidłowe i oparte na wszechstronnej analizie dowodów. • Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia.
Odrzucone argumenty
Obraza art. 410 kpk poprzez nieujawnienie materiału źródłowego. • Obraza art. 174 kpk w zw. z art. 393§1 kpk poprzez ujawnienie notatek urzędowych. • Obraza art. 6 kpk poprzez uchylenie pytań obrony. • Obraza art. 393 §1 kpk i art. 394§1 kpk poprzez nieodczytanie protokołu z innej sprawy. • Obraza art. 4, 5§2, 7, 410 kpk polegająca na naruszeniu zasad postępowania. • Błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku.
Godne uwagi sformułowania
apelację obrońcy oskarżonego Ł. G. za oczywiście bezzasadną • Sąd I instancji przeprowadził postępowanie w sposób wszechstronny i prawidłowy • brak jest podstaw do podzielenia tak wyrażonego stanowiska autora apelacji albowiem nie znajduje ono potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy • nie sposób podzielić stanowiska skarżącego ,iż w czasie tego przesłuchania pokrzywdzony podał ,że krwawienie z nosa nastąpiło dopiero w celi • Sąd Rejonowy nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. • wina oskarżonego Ł. G. została wykazana i to w sposób nie budzący wątpliwości • pokrzywdzony nie byłby w stanie uknuć tak przebiegłej intrygi
Skład orzekający
Irena Linkiewicz
przewodnicząca-sprawozdawca
Elżbieta Kosecka - Sobczak
sędzia
Piotr Żywicki
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w sprawach karnych, w szczególności w kontekście zarzutów naruszenia przepisów postępowania i błędnych ustaleń faktycznych. Potwierdzenie prawidłowości stosowania art. 410, 174, 6, 391, 393, 394, 5§2, 7 kpk."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i zarzutów apelacyjnych, co ogranicza jego uniwersalne zastosowanie. Skład orzekający podkreślał, że ocena dowodów jest domeną sądu pierwszej instancji, a sąd odwoławczy kontroluje jedynie racjonalność rozumowania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy funkcjonariusza publicznego i jego odpowiedzialności za przekroczenie uprawnień wobec osoby osadzonej, co zawsze budzi zainteresowanie. Szczegółowa analiza zarzutów apelacyjnych i obrony pokazuje złożoność procesową i potrzebę precyzyjnej oceny dowodów.
“Funkcjonariusz więzienny uderzył osadzonego – sąd odwoławczy podtrzymuje wyrok skazujący.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.