V KA 772/17

Sąd Okręgowy w Łodzi rozpatrywał apelację obrońcy oskarżonego P. J. od wyroku Sądu Rejonowego, który skazał oskarżonego za trzy czyny: próbę wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszom policji (art. 229 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k.), zmuszanie funkcjonariuszy do zaniechania prawnej czynności służbowej poprzez stosowanie przemocy (art. 224 § 2 k.k.) oraz znieważenie funkcjonariuszy policji (art. 226 § 1 k.k.). Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu kary ograniczenia wolności, a następnie karę łączną 10 miesięcy ograniczenia wolności. Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 7 k.p.k. (dowolna ocena dowodów), art. 5 § 2 k.p.k. (niezastosowanie zasady in dubio pro reo) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji. Stwierdził, że sąd rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy, a uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom proceduralnym. Sąd odwoławczy podkreślił, że ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji była swobodna, ale nie dowolna, zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania i wiedzy życiowej. Zeznania funkcjonariuszy policji, mimo że stanowiły kluczowy dowód, zostały uznane za wiarygodne, a ich wersja zdarzeń była spójna z zeznaniami innych świadków. Sąd Okręgowy odrzucił zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo, wskazując, że wątpliwości, które nie zostały usunięte, nie wystąpiły po stronie sądu, a jedynie były podnoszone przez stronę postępowania. Sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając kwalifikację prawną czynów oraz wymierzone kary za prawidłowe i współmierne. Zasądził od oskarżonego koszty postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)