Orzeczenie · 2013-03-25

TS 153/12

Sąd

Trybunał Konstytucyjny

Data

2013-03-25

SAOSAdministracyjneprawo konstytucyjneWysokakonstytucyjny

skarga konstytucyjnaTrybunał Konstytucyjnyustawa o promocji zatrudnieniaKodeks pracyKonstytucja RPwymogi formalnepodstawa orzeczenia

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Skarga konstytucyjna została wniesiona przez A.F. w sprawie zgodności szeregu przepisów, w tym art. 122 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepisów Kodeksu pracy (m.in. art. 281 pkt 6, art. 283 § 1, art. 94 pkt 9a, art. 2981, art. 149 § 1, art. 2373, art. 2375, art. 229 § 1 i 4, art. 226 pkt 1) z różnymi artykułami Konstytucji RP. Skarżący zarzucił również niezgodność art. 110 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia z Konstytucją. Skarga była związana z wyrokiem Sądu Rejonowego, który uznał skarżącego za winnego popełnienia wykroczeń, oraz wyrokiem Sądu Okręgowego, który częściowo zmienił to orzeczenie. Trybunał Konstytucyjny, po wstępnym rozpoznaniu, odmówił nadania dalszego biegu skardze, ponieważ nie spełniała ona wymogów formalnych określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji i ustawie o Trybunale Konstytucyjnym. Kluczowym powodem było to, że zaskarżone przepisy nie stanowiły podstawy ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącego. Trybunał szczegółowo analizował, które przepisy faktycznie stanowiły podstawę orzeczeń sądów powszechnych i stwierdził, że wiele z przepisów wskazanych przez skarżącego nie miało zastosowania w jego sprawie. Ponadto, Trybunał wyjaśnił, że niektóre wskazane wzorce kontroli (np. art. 31 ust. 3, art. 92 ust. 1 Konstytucji) nie mogą być samodzielnymi podstawami skargi konstytucyjnej. W konsekwencji, skarga została odrzucona.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Ustalenie wymogów formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności konieczności wskazania przepisu będącego podstawą ostatecznego orzeczenia. Interpretacja dopuszczalnych wzorców kontroli konstytucyjnej.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy wyłącznie specyfiki skargi konstytucyjnej i jej wymogów formalnych, nie rozstrzyga merytorycznie kwestii prawnych podniesionych w skardze.

Zagadnienia prawne (3)

Czy zaskarżone przepisy stanowią podstawę ostatecznego orzeczenia o prawach i wolnościach konstytucyjnych skarżącego, co jest wymogiem formalnym skargi konstytucyjnej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, zaskarżone przepisy nie stanowiły podstawy ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącego, co skutkuje odmową nadania dalszego biegu skardze.

Uzasadnienie

Trybunał Konstytucyjny zbadał, które przepisy faktycznie stanowiły podstawę orzeczeń sądów powszechnych w sprawie skarżącego i stwierdził, że wiele z przepisów wskazanych w skardze nie miało zastosowania lub nie było podstawą rozstrzygnięcia. Wymóg wskazania przepisu będącego podstawą ostatecznego orzeczenia jest kluczowy dla rozpoznania skargi konstytucyjnej.

Czy przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz Kodeksu pracy są zgodne z Konstytucją RP w zakresie zarzucanych naruszeń?

Odpowiedź sądu

Trybunał nie badał merytorycznie zgodności przepisów z Konstytucją, ponieważ skarga nie spełniła wymogów formalnych.

Uzasadnienie

Z powodu niespełnienia wymogów formalnych skargi konstytucyjnej, Trybunał nie przystąpił do merytorycznej oceny zarzutów dotyczących zgodności przepisów z Konstytucją.

Czy wzorce kontroli konstytucyjnej, takie jak art. 31 ust. 3 Konstytucji (zasada proporcjonalności) czy art. 92 ust. 1 Konstytucji (zasady wydawania rozporządzeń), mogą być samodzielnymi podstawami skargi konstytucyjnej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, wskazane wzorce nie mogą być samodzielnymi podstawami skargi konstytucyjnej, ponieważ nie statuują praw lub wolności konstytucyjnych w sposób umożliwiający ich ochronę w ramach skargi.

Uzasadnienie

Trybunał wyjaśnił, że art. 31 ust. 3 Konstytucji jedynie określa możliwość ograniczenia praw, a art. 92 ust. 1 Konstytucji dotyczy kompetencji organów do wydawania rozporządzeń i nie wynika z niego prawo podmiotowe. Wymagane jest powiązanie z konkretnym prawem lub wolnością konstytucyjną.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej

Strona wygrywająca

Trybunał Konstytucyjny

Strony

Nazwa	Typ	Rola
A.F.	osoba_fizyczna	skarżący

Przepisy (22)

Główne

u.p.z. art. 122 § 1 pkt 1 i 2

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

u.p.z. art. 122 § 2

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

k.p. art. 281 § pkt 6

Kodeks pracy

k.p. art. 283 § § 1

Kodeks pracy

k.p.w. art. 110 § § 1

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

Pomocnicze

k.p. art. 94 § pkt 9a

Kodeks pracy

k.p. art. 298 § 1

Kodeks pracy

k.p. art. 149 § § 1

Kodeks pracy

k.p. art. 237 § 3

Kodeks pracy

k.p. art. 237 § 5

Kodeks pracy

k.p. art. 229 § 1

Kodeks pracy

k.p. art. 229 § 4

Kodeks pracy

k.p. art. 229 § 8

Kodeks pracy

k.p. art. 226 § 1

Kodeks pracy

Konstytucja RP art. 2