IV SAB/Po 82/24Oddalenie skargi na bezczynność wojewody przedłużenie wizy

Skarga została wniesiona przez N. O., cudzoziemca reprezentowanego przez pełnomocnika, na bezczynność Wojewody w sprawie przedłużenia wizy Schengen. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA) poprzez rażące przekroczenie terminów i niezasadne pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie do wydania decyzji, zasądzenie kwoty 5000 zł oraz zwrot kosztów. Pełnomocnik argumentował, że Wojewoda pozostawił wniosek bez rozpoznania z powodu rzekomego nieuzupełnienia braków formalnych w formie osobistej, podczas gdy skarżący osobiście stawił się w urzędzie i złożył dokumenty. Podkreślono, że nieuzasadnione pozostawienie wniosku bez rozpoznania spowodowało u skarżącego cierpienie psychiczne i lęk przed deportacją, naruszając prawo do życia rodzinnego. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wniosek o przedłużenie wizy Schengen z dnia 31 sierpnia 2023 r. został pozostawiony bez rozpoznania pismem z 15 grudnia 2023 r. z powodu niespełnienia wymogu osobistego uzupełnienia braków formalnych, zgodnie z art. 85 ust. 3 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał, że procedury obsługi klienta nie potwierdzają osobistego stawiennictwa skarżącego w dniach 8 września 2023 r. ani 3 października 2023 r., w przeciwieństwie do późniejszego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Wojewoda podkreślił, że przedłożone dokumenty nie potwierdzały celu i warunków pobytu, posiadania środków finansowych ani zamiaru opuszczenia terytorium RP. Dodatkowo, organ zwrócił uwagę na historię pobytu skarżącego, wjazd na podstawie wizy turystycznej z zobowiązaniem do powrotu, wcześniejszą odmowę wydania wizy z powodu niewiarygodnych informacji oraz złożenie wniosku o przedłużenie wizy krótko po przyjeździe, co sugerowało pierwotny zamiar pozostania w strefie Schengen. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, oddalił skargę. Sąd uznał, że formalne wymogi dopuszczalności skargi, w tym wniesienie ponaglenia, zostały spełnione. Merytorycznie sąd podzielił stanowisko Wojewody, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było zasadne. Sąd podkreślił, że braki formalne, w tym wymóg osobistego złożenia wniosku i okazania dokumentu podróży, są brakami formalnymi podlegającymi uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 KPA. Brak potwierdzenia osobistego stawiennictwa skarżącego w aktach sprawy, w przeciwieństwie do późniejszego wniosku o zezwolenie na pobyt, stanowił podstawę do uznania, że braki nie zostały uzupełnione. W związku z tym, sąd uznał, że Wojewoda nie dopuścił się bezczynności, a tym samym nie było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa ani do zasądzenia kwoty pieniężnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający