Art. 149 § 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Art. 149 odwołuje się do:
Powołują się na art. 149:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia odwołania, ale umorzył postępowanie z uwagi na wydanie decyzji przed orzeczeniem sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził bezczynność i rażące naruszenie prawa przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w sprawie rozbiórki budynku gospodarczego, przyznając skarżącej 3000 zł zadośćuczynienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na bezczynność organu, ponieważ postępowanie zostało już zakończone wydaniem ostatecznego postanowienia.
NSA wznowił postępowanie, uchylił własne postanowienie i postanowienie WSA, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania po wyroku TK.
NSA oddalił skargę kasacyjną spółki Z. sp. z o.o. od wyroku WSA w Warszawie, uznając, że WSA prawidłowo oddalił skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, gdyż wniosek z 2005 r. dotyczył ustalenia nabycia nieruchomości, a nie odszkodowania.
WSA w Olsztynie umorzył postępowanie w sprawie bezczynności organu, stwierdzając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, i zasądził koszty od organu na rzecz skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na bezczynność organu, ponieważ sprawa została już zakończona wydaniem postanowienia przez organ przed wniesieniem skargi.
NSA oddalił skargę kasacyjną Wojewody, uznając, że przedłużenie przepisów ograniczających prawo do sądu w sprawach pobytowych po 30 czerwca 2024 r. narusza Konstytucję RP.
WSA we Wrocławiu stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, zobowiązując organ do wydania aktu, ale oddalił żądanie przyznania sumy pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w udostępnieniu informacji publicznej, zobowiązując go do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni, jednocześnie oddalając skargę w zakresie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i zasądzając koszty postępowania.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 149 p.p.s.a.?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AIArt. 149 § 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.