IV KK 367/20

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego W.B. od wyroku Sądu Okręgowego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, z tym że złagodził karę pozbawienia wolności za jeden z czynów i wymierzył nową karę łączną. Obrońca zarzucił Sądowi Okręgowemu rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k., art. 193 § 1 i 2 k.p.k., art. 201 k.p.k., art. 352 k.p.k., art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 458 k.p.k., poprzez zaaprobowanie zaniechania przeprowadzenia celowych i koniecznych czynności dowodowych, a także naruszenie art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez brak wszechstronnej kontroli odwoławczej. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów. Sąd Najwyższy, po analizie akt sprawy i argumentacji stron, uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja jest środkiem nadzwyczajnym, służącym eliminacji prawomocnych orzeczeń obarczonych wadami o doniosłym charakterze, a podnoszone zarzuty muszą wskazywać na rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących zaniechania przeprowadzenia dowodów, oceny wartości pojazdów i części, a także kwestii ustalenia właściciela pojazdu. Stwierdzono, że Sąd Okręgowy prawidłowo odniósł się do zarzutów apelacji, a uzasadnienie wyroku, choć zwięzłe, było wystarczające w kontekście ustaleń Sądu I instancji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 442 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy wykazał, że Sąd I instancji wywiązał się z obowiązków nałożonych przez poprzedni wyrok Sądu Okręgowego, przeprowadzając ponownie postępowanie dowodowe. Wobec powyższego, kasację oddalono jako oczywiście bezzasadną, a skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający