IV KA 936/23

Sąd Okręgowy w Poznaniu, rozpoznając apelację prokuratora, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Wlkp. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Głównym zarzutem apelacji, który okazał się zasadny, była obraza przepisów prawa materialnego polegająca na zastosowaniu środków karnych w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego i nakazu opuszczenia lokalu mieszkalnego na podstawie art. 41a § 1 kk, mimo że czyn przypisany oskarżonemu (kradzież z art. 278 § 1 kk) nie znajduje się w katalogu przestępstw, dla których można zastosować te środki. Sąd odwoławczy podkreślił, że wniosek o skazanie w trybie art. 387 kpk nie wiąże sądu i wymaga kontroli pod kątem spełnienia wszystkich warunków, w tym braku wątpliwości co do winy i okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zgodności z prawem. Dodatkowo, sąd z urzędu dostrzegł istotną wadę postępowania w postaci wątpliwości co do prawidłowego przypisania oskarżonemu działania w warunkach recydywy specjalnej podstawowej (art. 64 § 1 kk). Sąd Rejonowy nie zbadał prawidłowo podstawy recydywy, opierając się na wyroku łącznym, a nie na pierwotnym wyroku skazującym za czyny z art. 289 § 1 kk i art. 288 § 1 kk, którego kara ograniczenia wolności została zamieniona na zastępczą karę pozbawienia wolności. Kara zastępcza nie jest karą pozbawienia wolności w rozumieniu art. 64 § 1 kk, co podważało zasadność przyjęcia recydywy. Z uwagi na te uchybienia, które wymagały przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający