IV KA 312/19

Sąd Okręgowy w Poznaniu rozpoznał apelację oskarżonego Z. D. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach, który skazał go za przestępstwa z art. 233 § 1 kk (fałszywe zeznania) i art. 238 kk (fałszywe zawiadomienie o przestępstwie) w zw. z art. 11 § 2 kk. Oskarżony zarzucił sądowi pierwszej instancji błędną ocenę dowodów i niewłaściwe uwzględnienie jego problemów zdrowotnych, które miały utrudniać mu obronę. Sąd Okręgowy, po zbadaniu sprawy, uznał apelację za bezzasadną. Stwierdzono, że oskarżony był zdolny do samodzielnej obrony, a jego problemy zdrowotne nie stanowiły podstawy do zapewnienia mu obrońcy z urzędu. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia art. 7 kpk w ocenie dowodów przez sąd pierwszej instancji, uznając ją za prawidłową i opartą na zasadach logiki oraz doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy podkreślił, że wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego była sprzeczna z zebranym materiałem dowodowym, w tym z dokumentami i zeznaniami świadków, które potwierdzały, że telefony, o których kradzież zawiadomił, zostały przez niego sprzedane. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok skazujący, uznając karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za adekwatną do społecznej szkodliwości czynu. Jednocześnie, ze względu na trudną sytuację materialną i pozbawienie wolności oskarżonego, zwolniono go z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze oraz nie wymierzono mu opłaty za drugą instancję.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający