IV KA 1202/16

Sąd Okręgowy w Poznaniu rozpoznał apelację prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego, który uniewinnił oskarżonego A.O. od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 238 kk (fałszywe zawiadomienie o przestępstwie) i art. 233 § 1 kk (fałszywe zeznania). Prokurator zarzucił sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na jednostronnej ocenie dowodów i nieuzasadnionym uniewinnieniu. Sąd Okręgowy nie podzielił tych zarzutów. Stwierdził, że sąd I instancji dokonał prawidłowej, zgodnej z zasadami wiedzy i logiki oceny materiału dowodowego, uwzględniając dowody przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Sąd odwoławczy zwrócił uwagę na rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego, jednak uznał je za niewystarczające do przypisania mu świadomego kłamania. Kluczowym elementem rozważań była kwestia znajomości języka polskiego przez oskarżonego, obywatela Ukrainy. Początkowo oskarżony deklarował znajomość języka, jednak późniejsze czynności procesowe odbywały się z udziałem tłumacza, a sam oskarżony przyznał, że nie rozumie wszystkiego po polsku. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko sądu I instancji, że pouczenia o odpowiedzialności karnej powinny być udzielone z udziałem tłumacza, co stanowiłoby gwarancję zrozumienia. Wobec wątpliwości co do stopnia znajomości języka polskiego przez oskarżonego na etapie składania zawiadomienia i zeznań, a także możliwości nieprawidłowego zrozumienia przez funkcjonariuszy, sąd uznał, że nie można jednoznacznie ustalić winy oskarżonego. Zastosowano zasadę rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 kpk). W konsekwencji, sąd utrzymał w mocy wyrok uniewinniający, zasądził od Skarbu Państwa koszty zastępstwa procesowego oskarżonego i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający