III ZP 35/98Gotowość do pracy nieprawomocny wyrok przywrócenie

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 grudnia 1998 r. rozstrzygnął zagadnienie prawne przekazane przez Sąd Wojewódzki w Toruniu, dotyczące tego, czy pracownik może skutecznie zgłosić gotowość do pracy po wydaniu nieprawomocnego orzeczenia przywracającego go do pracy. Sprawa dotyczyła pracownika Władysława K., który po wyroku przywracającym go do pracy nie został dopuszczony do niej przez pracodawcę, argumentującego, że wyrok nie jest prawomocny. Sąd Najwyższy, analizując charakter orzeczenia o przywróceniu do pracy, uznał je za mieszane, konstytutywno-deklaratywne. Podkreślono, że choć tworzy ono nowy stan prawny, zawiera również obowiązek pracodawcy do zatrudnienia pracownika, co nadaje mu cechy wyroku zasądzającego świadczenie niepieniężne. Kluczowe znaczenie miało zastosowanie art. 388 § 1 KPC, który stanowi, że wyrok sądu drugiej instancji jest natychmiast wykonalny, jeśli Kodeks nie stanowi inaczej. Sąd uznał, że przepis ten ma zastosowanie również do wyroków przywracających pracownika do pracy, ponieważ zawierają one obowiązek pracodawcy do zatrudnienia. W związku z tym, termin do zgłoszenia przez pracownika gotowości do pracy (art. 48 § 1 KP) biegnie od daty wydania przez sąd drugiej instancji orzeczenia, a nie od jego uprawomocnienia. Uchwała ta stanowiła zmianę w stosunku do wcześniejszego orzecznictwa, które wiązało bieg terminu z prawomocnością wyroku.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający