Orzeczenie · 2026-07-08

III SA/Lu 484/26Oddalenie sprzeciwu nadzor nad pojazdem 25

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Miejsce
Lublin
Data
2026-07-08
NSAAdministracyjneŚredniawsa
dozór nad pojazdemnależnościpostępowanie administracyjneprawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymikodeks postępowania administracyjnegoustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracjisąd administracyjnyorgan odwoławczyorgan pierwszej instancjisprzeciw

Sprawa dotyczyła wniosku W. R. o przyznanie należności za dozór nad pojazdem marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. Starosta Zamojski wielokrotnie odmawiał wszczęcia postępowania lub uwzględnienia wniosku, powołując się na brak orzeczenia sądu cywilnego o przepadku pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, po rozpoznaniu zażaleń, kilkukrotnie uchylało postanowienia Starosty, wskazując na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia należności, powołując się na art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wyroki WSA i NSA. Ostatecznie SKO uchyliło postanowienie Starosty z dnia 11 lutego 2026 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym powołania biegłego, w celu ustalenia wysokości należności. W. R. wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów k.p.a. i u.p.e.a. WSA w Lublinie oddalił sprzeciw. Sąd uznał, że SKO zasadnie zastosowało art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ I instancji nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wysokości należności za dozór nad pojazdem. Sąd podkreślił ograniczony zakres kontroli w sprawach ze sprzeciwu od postanowienia kasacyjnego, który sprowadza się do oceny istnienia przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a nie do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Sąd odniósł się również do zarzutów skarżącego dotyczących braku połączenia spraw, braku metryki sprawy, podstaw prawnych dozoru oraz akceptacji stawki żądanej przez skarżącego, uznając je za chybione.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia
Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących stosowania art. 138 § 2 k.p.a. w sprawach ze sprzeciwu od postanowień kasacyjnych, a także kwestie proceduralne związane z ustalaniem należności za dozór nad pojazdami.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej procedury sprzeciwu od postanowienia kasacyjnego i może być mniej bezpośrednio stosowalne do spraw rozstrzyganych decyzjami merytorycznymi.

Zagadnienia prawne (3)

Czy organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a. (postanowienie kasacyjne) w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wysokości należności za dozór nad pojazdem?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji nie przeprowadził wystarczającego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia wysokości należności, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego w celu ustalenia wysokości należności za dozór nad pojazdem. Konieczność przeprowadzenia takiego postępowania, w tym ewentualnie z opinii biegłego, miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i nie mogła być zastąpiona przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Czy sprawy dotyczące różnych pojazdów mogą być łączone do wspólnego postępowania?

Odpowiedź sądu

Nie, przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości połączenia dwóch lub więcej spraw dotyczących tej samej strony, jeśli nie wynikają one z tego samego stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej.

Uzasadnienie

Sąd odrzucił zarzut skarżącego dotyczący konieczności połączenia spraw różnych pojazdów, wskazując, że art. 62 k.p.a. dotyczy łączenia spraw różnych stron, a nie tej samej strony, i nie ma przepisu pozwalającego na połączenie spraw dotyczących tej samej strony, jeśli nie wynikają one z tego samego stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej.

Czy brak metryki sprawy w aktach administracyjnych stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy?

Odpowiedź sądu

Nie, brak metryki sprawy nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ metryka jest jedynie rejestrem czynności i nie stanowi dowodu ani nie zastępuje dokumentów.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że brak metryki sprawy, mimo naruszenia art. 66a k.p.a., nie miał wpływu na wynik sprawy, ponieważ metryka jest jedynie rejestrem czynności i nie stanowi dowodu.

Rozstrzygnięcie

Decyzja
Oddalono skargę
Oddalono sprzeciw skarżącego od postanowienia kasacyjnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Przepisy (28)

Główne

p.p.s.a. art. 64a

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 64b § § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 64e

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 64f

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 151a § § 2

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 151a § § 4

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 138 § § 2

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 144

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

k.p.a. art. 7

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 77 § § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 80

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 140

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 6

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 66a

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 138 § § 2

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 15

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

u.p.e.a. art. 102 § § 2

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 136 § § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

k.p.a. art. 26 § § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 107 § § 3

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 126

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 139a § § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 62

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

u.p.e.a. art. 101 § § 1

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

u.p.e.a. art. 268

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Konstytucja RP art. 2

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Konstytucja RP art. 22

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Konstytucja RP art. 78

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Argumenty

Skuteczne argumenty

Organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wysokości należności za dozór nad pojazdem, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Odrzucone argumenty

Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 140, 26 § 1, 110, 6 k.p.a., art. 102 u.p.e.a., art. 66a k.p.a., art. 2 i 22 Konstytucji RP, art. 138 § 2 k.p.a. zostały uznane za chybione lub niezasadne. • Zarzut dotyczący braku możliwości połączenia spraw różnych pojazdów został uznany za niezasadny. • Zarzut dotyczący braku metryki sprawy został uznany za nie mający wpływu na wynik sprawy. • Zarzut dotyczący braku podstaw prawnych dozoru został uznany za niezrozumiały. • Zarzut dotyczący akceptacji stawki żądanej przez skarżącego został uznany za chybiony.

Godne uwagi sformułowania

Sąd nie podziela powyższego stanowiska. • Postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi prostej kontynuacji postępowania administracyjnego. • Istotną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu. • Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. • Sąd administracyjny zasadniczo nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, w tym zwłaszcza do istotnych w danej sprawie zagadnień materialnoprawnych. • W ocenie Sądu, pomimo że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, to jednak ocena ta nie może całkowicie abstrahować od przepisów prawa materialnego. • Organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a., a w konsekwencji trafnie uchylił zaskarżone postanowienie Starosty. • Nie ulega też wątpliwości, że regulacja zawarta w art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. • Wzgląd na zasadę dwuinstancyjności postępowania wykluczał przyjęcie, że brakujące ustalenia dotyczące należnego skarżącemu wynagrodzenia z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdem mogły zostać dokonane po raz pierwszy w postępowaniu odwoławczym. • Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną.

Skład orzekający

Iwona Tchórzewska

przewodniczący sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących stosowania art. 138 § 2 k.p.a. w sprawach ze sprzeciwu od postanowień kasacyjnych, a także kwestie proceduralne związane z ustalaniem należności za dozór nad pojazdami."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej procedury sprzeciwu od postanowienia kasacyjnego i może być mniej bezpośrednio stosowalne do spraw rozstrzyganych decyzjami merytorycznymi.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy złożonej procedury administracyjnej i sądowej związanej z ustalaniem należności za dozór nad pojazdem, co może być interesujące dla prawników procesualistów i specjalistów od prawa administracyjnego.

“Sąd administracyjny rozstrzyga: kiedy organ może uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia?”

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej.

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.

  • Analiza orzecznictwa i przepisów
  • Drafting pism i dokumentów
  • Odpowiedzi na pytania prawne
  • Pogłębiona analiza z doktryny
Wypróbuj Asystenta AI za darmo

Powiązane przepisy

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.

Przeczytaj pełny tekst