III Ca 559/14

Sprawa dotyczyła żądania Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta R. zasądzenia od pozwanych J. K. i E. K. kwoty 50 759,97 zł tytułem bezumownego korzystania z lokalu użytkowego i gruntu. Powód oparł swoje żądanie na notach obciążeniowych i fakturach, które jednak zostały zakwestionowane przez pozwanych co do wysokości. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej oddalił powództwo, uznając, że powód nie wykazał wysokości należnego wynagrodzenia, a przedstawione dokumenty prywatne nie mogły stanowić podstawy zasądzenia bez wiadomości specjalnych. Sąd Rejonowy powołał się na art. 6 k.c. i art. 224 § 2 k.c. Apelację od tego wyroku złożył powód, zarzucając m.in. naruszenie przepisów postępowania i błędne ustalenie stanu faktycznego. Sąd Okręgowy w Gliwicach, rozpoznając apelację, uznał ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego za prawidłowe. Podkreślił, że ciężar dowodu w zakresie wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie spoczywał na powodzie zgodnie z art. 6 k.c. Sąd Okręgowy wskazał, że do ustalenia rynkowej wysokości czynszu za korzystanie z nieruchomości potrzebne są wiadomości specjalne, których powód nie zapewnił, składając jedynie dokumenty prywatne, których prawidłowości pozwani zaprzeczyli. Sąd uznał, że noty księgowe, faktury (częściowo opiewające na 0 zł) oraz pisma urzędowe nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do ustalenia wysokości roszczenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy pozwani nie akceptowali stosowanych przez powoda stawek. W konsekwencji, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c., utrzymując w mocy wyrok Sądu Rejonowego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający