Orzeczenie · 2023-05-25

II OSK 2269/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2023-05-25

NSAAdministracyjneŚredniansa

cudzoziemcypobyt czasowyzezwolenie na pracędecyzja administracyjnaskarga kasacyjnaNSAprawo migracyjneobowiązki cudzoziemcapostępowanie administracyjne

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej P. J. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił jego skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiającą udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Podstawą odmowy było nieprzedłożenie przez cudzoziemca dokumentów potwierdzających ocenę długości zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy oraz niepoinformowanie organu o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia, zgodnie z art. 113 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 8 § 2 k.p.a. (naruszenie utrwalonej praktyki organów) i art. 9 k.p.a. (brak pouczenia w zrozumiałym języku), a także naruszenie prawa materialnego (art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. NSA podkreślił, że pojęcie "utrwalonej praktyki" wymaga zgodności z prawem i stabilności, a dowód z akt jednej sprawy nie wystarcza do jej wykazania. Sąd uznał również, że obowiązek pouczenia wynikający z art. 9 k.p.a. został zrealizowany, mimo że skarżący podnosił brak zrozumienia języka polskiego. NSA stwierdził, że stan faktyczny nie był kwestionowany, a organy prawidłowo zastosowały art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, odmawiając zezwolenia ze względu na naruszenie praworządności i interesu państwa, a nie naruszając granice uznania administracyjnego.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja pojęcia utrwalonej praktyki organów administracji publicznej oraz obowiązków cudzoziemców w zakresie informowania o zmianie zatrudnienia.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji cudzoziemca i jego obowiązków wynikających z ustawy o cudzoziemcach. Interpretacja utrwalonej praktyki ma ogólne zastosowanie w postępowaniu administracyjnym.

Zagadnienia prawne (3)

Czy organ administracji publicznej naruszył zasadę utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw (art. 8 § 2 k.p.a.) odmawiając udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, mimo że skarżący twierdził, iż organ odstąpił od utrwalonej praktyki?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił przeprowadzenia dowodu z akt innej sprawy w celu wykazania utrwalonej praktyki, gdyż taka praktyka musi być zgodna z prawem i stabilna, a dowód z jednego postępowania nie wystarcza do jej wykazania.

Uzasadnienie

NSA wyjaśnił, że utrwalona praktyka musi być zgodna z prawem, stabilna i jednolicie stosowana. Dowód z akt jednej sprawy nie jest wystarczający do wykazania takiej praktyki, a sąd nie może oceniać legalności decyzji, która nie jest przedmiotem postępowania.

Czy cudzoziemiec został prawidłowo pouczony o obowiązku poinformowania organu o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (art. 113 ustawy o cudzoziemcach) w języku dla niego zrozumiałym?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, organ administracji zrealizował obowiązek pouczenia zgodnie z art. 9 k.p.a., mimo że skarżący twierdził, iż nie rozumie języka polskiego. NSA uznał, że samo stwierdzenie pobytu w Polsce od 2017 r. i praca na stanowisku przedstawiciela handlowego nie uzasadniały przyjęcia, że język polski nie jest dla niego zrozumiały, choć NSA zaznaczył, że WSA błędnie przyjął tę okoliczność.

Uzasadnienie

NSA stwierdził, że obowiązek pouczenia został zrealizowany, a organ nie udziela porad prawnych, lecz ogólnego ukierunkowania. Choć WSA błędnie ocenił znajomość języka polskiego przez cudzoziemca, to okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż stan faktyczny nie był kwestionowany, a cudzoziemiec nie wykazał dopełnienia obowiązku.

Czy odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na podstawie art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach była uzasadniona, biorąc pod uwagę interes państwa i praworządność?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, odmowa była uzasadniona. Niepoinformowanie o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia stanowi naruszenie przepisów, które nie może być akceptowane i godzi w zasadę sprawiedliwości.

Uzasadnienie

NSA uznał, że niepoinformowanie o ustaniu celu pobytu jest próbą obejścia prawa i nie może podlegać ochronie. Odmowa zezwolenia była zgodna z interesem państwa i zasadą praworządności, a skarżący nie wyjaśnił przyczyn zaniechania obowiązku.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalono skargę

Oddalono skargę kasacyjną P. J. od wyroku WSA w Warszawie.

Przepisy (13)

Główne

u.o.c. art. 100 § ust. 2

Ustawa o cudzoziemcach

Przepis ma charakter uznaniowy, ale odmowa udzielenia zezwolenia jest uzasadniona w przypadku naruszenia praworządności i interesu państwa.

u.o.c. art. 113 § ust. 1

Ustawa o cudzoziemcach

Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, jest zobowiązany zawiadomić wojewodę o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia w terminie 15 dni roboczych.

Pomocnicze

u.o.c. art. 114 § ust. 1

Ustawa o cudzoziemcach

Przepis określający przesłanki udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, którego badanie stało się zbędne po stwierdzeniu przesłanki negatywnej.

k.p.a. art. 8 § § 2