II OSK 1232/22Odmowa zezwolenia na pobyt czasowy ochrona życia rodzinnego

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który utrzymał w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach, twierdząc, że błędnie uznano, iż nie spełnia przesłanek do udzielenia zezwolenia, mimo prowadzenia życia rodzinnego i konieczności zapewnienia dobra dziecka. Podnosił również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 75, 77 § 1, 80 k.p.a., przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i dowolną ocenę dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił uznaniowy charakter decyzji o zezwoleniach na pobyt czasowy, wskazując, że nawet spełnienie przesłanek nie obliguje organu do ich udzielenia. Zaznaczył, że kontrola sądowa decyzji uznaniowych polega na sprawdzeniu braku dowolności, a nie na ocenie słuszności czy celowości. NSA uznał, że Szef Urzędu nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a jego rozstrzygnięcie nie nosiło znamion dowolności. Odnosząc się do przesłanki życia rodzinnego, sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał wystarczająco silnego związku zależności. W kwestii dobra dziecka, NSA uznał za zasadne odwołanie się do postanowienia sądu rodzinnego określającego miejsce zamieszkania dziecka i ograniczającego władzę rodzicielską skarżącego. Sąd uznał również, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający. NSA podkreślił, że utrzymywanie poprawnych kontaktów z dzieckiem nie obliguje organu do udzielenia zezwolenia na pobyt, a organ nie był zobowiązany do zapoznawania się z aktami spraw sądowych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający