II KO 36/24

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek sygnalizacyjny skazanego T.W. dotyczący wznowienia postępowania z urzędu w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII AKz 31/24, które utrzymało w mocy postanowienie Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 grudnia 2023 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych. Skazany zarzucił nienależytą obsadę sądu, wskazując na udział sędzi A.S., powołanej na podstawie uchwały KRS ukształtowanej w trybie ustawy z 2017 r., co jego zdaniem narusza standardy niezawisłości i bezstronności wynikające z Konstytucji RP, KPPUE i EKPC. Sąd Najwyższy najpierw rozważył dopuszczalność wznowienia postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia o dowodach rzeczowych, uznając, że jest ono dopuszczalne, gdy orzeczono o przepadku dowodu rzeczowego na podstawie art. 44 § 2 k.k. w zw. z art. 202 § 5 k.k., co miało miejsce w tej sprawie. Następnie Sąd Najwyższy odniósł się do zarzutu nienależytej obsady sądu. Przypomniano utrwaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, zgodnie z którą uchwała połączonych izb z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I–4110–1/20) nie wiąże formalnie sędziów, a jej wnioski mogą być wykorzystywane w granicach normalnych sposobów wykładni prawa. Sąd podkreślił, że zarzut nienależytej obsady sądu wymaga wykazania wpływu wadliwości procesu powoływania sędziego na standardy niezawisłości i bezstronności. Sąd uznał, że skazany T.W. nie sprostał temu wymogowi, nie wskazując konkretnych okoliczności wadliwości powołania sędzi A.S. ani sposobu, w jaki miałoby to naruszyć standardy rzetelnego procesu. Sąd stwierdził, że skazany traktuje możliwość wznowienia postępowania jako okazję do kwestionowania oceny dowodów przez sąd odwoławczy, co nie jest przedmiotem postępowania wznowieniowego. W konsekwencji, Sąd Najwyższy stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający