II KK 321/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację prokuratora wniesioną na korzyść podejrzanego A. Z., który był oskarżony o czyn z art. 190 § 1 k.k. (groźby karalne). Postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy postępowanie karne zostało umorzone z powodu stwierdzenia niepoczytalności podejrzanego (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.), a wobec niego orzeczono środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym (art. 93a § 1 pkt 4 k.k. i inne). Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał to postanowienie w mocy po rozpoznaniu zażalenia obrońcy. Prokurator w kasacji zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., wskazując na rozpoznanie sprawy przez Sąd pierwszej instancji na posiedzeniu pod nieobecność podejrzanego, mimo że jego obecność była obowiązkowa zgodnie z art. 354 pkt 2 k.p.k., co naruszyło prawo do obrony. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając, że doszło do uchybienia o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Podkreślono, że rozpoznanie wniosku o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosowanie środków zabezpieczających na posiedzeniu wymaga obligatoryjnego udziału prokuratora, obrońcy i podejrzanego, chyba że jego udział byłby niewskazany ze względu na stan zdrowia psychicznego, co nie miało miejsca w tej sprawie. Sąd Okręgowy nie nadał należytej rangi tym uchybieniom, utrzymując w mocy wadliwe orzeczenie. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienia i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, z zaleceniem zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający