II KK 295/15

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. Z., który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego, a następnie Sądu Okręgowego za pobicie nieustalonego mężczyzny na przystanku autobusowym. Skazany otrzymał karę 1 roku pozbawienia wolności. Kasacja zarzucała obrazę przepisów postępowania karnego, w tym art. 433 § 1 i 2 oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 92 i 410 k.p.k. przez nienależyte skontrolowanie materiału dowodowego i prawidłowości ustaleń, a także naruszenie art. 327 § 1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. przez uznanie, że nie można czynić zarzutu z niedostrzeżenia istotnych braków postępowania przygotowawczego, które było kilkakrotnie umarzane i podejmowane. Dodatkowo podniesiono naruszenie art. 217 w zw. z art. 6 oraz art. 5 i art. 457 § 3 k.p.k. przez nieuwzględnienie wątpliwości dotyczących przebiegu zdarzenia. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że powtarza ona zarzuty apelacyjne i nie uwzględnia argumentacji sądu odwoławczego. Sąd wskazał, że opinia lekarska została wydana prawidłowo na podstawie zeznań świadka, a fakt niedotarcia do pokrzywdzonego nie stoi na przeszkodzie przypisaniu przestępstwa. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postępowania przygotowawczego, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że umorzenia miały miejsce przed przedstawieniem zarzutów, a uchybienia postępowania przygotowawczego mogą być podnoszone w postępowaniu sądowym tylko wtedy, gdy przeniknęły do tego stadium. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i zwolnił skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający