II KK 142/24

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego D. P., który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach za przywłaszczenie powierzonych środków pieniężnych w kwocie 77.930 zł. Sąd Rejonowy wymierzył karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, nałożył obowiązek informowania kuratora oraz naprawienia szkody i obciążył skazanego kosztami sądowymi. Kasacja zarzucała rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 117 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 139 § 1 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. i art. 6 k.p.k., polegające na wadliwym uznaniu, że awizowane i niepodjęte w terminie wezwania na rozprawę zostały prawidłowo doręczone, mimo że korespondencja była wysyłana na adres inny niż wskazany przez oskarżonego. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając, że doszło do rażącej obrazy prawa procesowego poprzez prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który nie był prawidłowo powiadomiony o jej terminie. Sąd podkreślił, że obowiązek prawidłowego powiadomienia oskarżonego o czasie i miejscu rozprawy jest emanacją gwarancji prawa do obrony. Wskazano, że w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy wysyłał wezwania na adres inny niż wskazany przez oskarżonego, co skutkowało zwrotem korespondencji jako niepodjętej. Wobec tego procedowanie bez wiedzy oskarżonego i przy obiektywnym braku możliwości podjęcia przez niego obrony, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający