II GSK 563/22

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej E. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja o zatrzymaniu została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy o kierujących pojazdami, po tym jak kierowca nie poddał się wymaganym badaniom lekarskim i psychologicznym, do których został skierowany decyzjami Starosty Sieradzkiego z 24 stycznia 2020 r. Decyzje te były konsekwencją prawomocnego wyroku sądu powszechnego skazującego E. J. za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Sąd I instancji (WSA) uznał, że bezsporne jest niepoddanie się przez skarżącego wymaganym badaniom w terminie miesiąca od doręczenia decyzji o skierowaniu oraz nieprzedstawienie orzeczeń w terminie 3 miesięcy. WSA podkreślił, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b u.k.p., niepoddanie się badaniom i nieprzedstawienie orzeczeń stanowi wystarczającą przesłankę do zatrzymania prawa jazdy, a przyczyny niestawienia się na badania nie mają znaczenia. Sąd odrzucił również argumenty dotyczące toczącego się postępowania ułaskawieniowego, wskazując, że nie ma ono charakteru prejudycjalnego dla sprawy administracyjnej. W skardze kasacyjnej E. J. zarzucił naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 133, 134, 141, 145, 151 p.p.s.a.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i nieuchylenie wadliwej decyzji, a także naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez niezawieszenie postępowania w związku z procedurą ułaskawieniową. Zarzucił również naruszenie prawa materialnego (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 101 ust. 2 u.k.p.) przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zatrzymanie prawa jazdy było obligatoryjne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieopartą na usprawiedliwionych podstawach. Podkreślił, że jest związany granicami skargi kasacyjnej. Stwierdził, że zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. są wadliwe formalnie, a zarzuty dotyczące art. 133, 134, 141, 145 p.p.s.a. są niezasadne, ponieważ stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy i WSA, a sąd administracyjny kontroluje prawidłowość ustaleń, a nie dokonuje ich samodzielnie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż postępowanie ułaskawieniowe nie miało charakteru prejudycjalnego. Wreszcie, NSA potwierdził, że naruszenie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 101 ust. 2 u.k.p. jest niezasadne, ponieważ decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku nieprzedstawienia wymaganych orzeczeń lekarskich i psychologicznych ma charakter obligatoryjny, a nie uznaniowy. Bez znaczenia pozostają subiektywne lub obiektywne przeszkody w uzyskaniu orzeczeń, gdyż nadrzędną wartością jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający