II CSKP 943/22

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 maja 2022 r. (sygn. akt II CSKP 943/22) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kredycie denominowanym w CHF i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa dotyczyła powodów, którzy domagali się zapłaty od banku kwestionując nieważność umowy kredytowej z dnia 20 kwietnia 2007 r. Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo, uznając, że kredyt był walutowy, a nie złotowy indeksowany kursem CHF. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności umowy ani abuzywności klauzul przeliczeniowych, choć wskazał, że przyznają one bankowi pewną dowolność. Sąd Apelacyjny uznał jednak, że klauzule dotyczące ustalania kursu CHF i spreadu walutowego są abuzywne, rażąco naruszają interesy konsumentów i są sprzeczne z dobrymi obyczajami. Mimo to, sąd drugiej instancji utrzymał umowę w mocy, stwierdzając, że po usunięciu abuzywnych klauzul umowa może być nadal wykonywana jako kredyt walutowy w CHF. Sąd Najwyższy zakwestionował to stanowisko, wskazując, że klauzule przeliczeniowe stanowią główne świadczenie stron i nie mogą być dowolnie modyfikowane przez sąd. Wyeliminowanie abuzywnych klauzul nie pozwala na przekształcenie umowy kredytu denominowanego w walutowy, a sąd nie jest uprawniony do uzupełniania umowy treścią nieuzgodnioną przez strony. Ponadto, Sąd Najwyższy odniósł się do kwestii roszczeń o zwrot świadczeń nienależnych, wskazując na teorię dwóch kondykcji i możliwość dochodzenia zwrotu spłaconych środków niezależnie od tego, czy kredytobiorca jest dłużnikiem banku.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający