II AKA 33/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Apelacyjny rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego, który zarzucił m.in. obrazę przepisów prawa materialnego (art. 278 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk), obrazę przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 391 § 1 kpk), błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary. Sąd Apelacyjny uznał zarzut obrazy prawa materialnego za chybiony, wskazując, że oskarżony został uznany za winnego przywłaszczenia, a nie kradzieży. Zarzuty proceduralne uznano za bezzasadne, podkreślając brak wykazania wpływu uchybień na treść orzeczenia oraz prawidłowe zastosowanie art. 391 § 1 kpk w sytuacji niemożności przesłuchania świadków. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędu w ustaleniach faktycznych ani naruszenia art. 7 kpk, uznając ocenę dowodów przez Sąd Okręgowy za prawidłową i logiczną. Zarzut rażącej niewspółmierności kary również został oddalony, z uwagi na uwzględnienie przez Sąd Okręgowy wszystkich dyrektyw wymiaru kary, w tym recydywy i społecznej szkodliwości czynu. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wnioski apelacji za niezasadne. Oskarżony został zwolniony z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących obrazy prawa materialnego i procesowego w apelacji, oceny dowodów, zasady in dubio pro reo, stosowania art. 391 kpk oraz wymiaru kary w warunkach recydywy.
Dotyczy specyficznych zarzutów apelacyjnych i stanu faktycznego sprawy.
Zagadnienia prawne (5)
Czy obraza przepisów prawa materialnego (art. 278 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk) nastąpiła poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu, który w rzeczywistości nie popełnił?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut jest chybiony, ponieważ Sąd Okręgowy nie zastosował wobec oskarżonego przepisów art. 278 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, a jedynie przywłaszczenia.
Uzasadnienie
Obrońca błędnie zinterpretował kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu.
Czy obraza przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk) miała wpływ na treść orzeczenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut jest bezzasadny. Obrońca nie wykazał wpływu rzekomych uchybień na treść wyroku. Zasady in dubio pro reo i swobodnej oceny dowodów zostały zachowane.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy szczegółowo analizuje zasady in dubio pro reo i swobodnej oceny dowodów, wskazując, że wątpliwości faktyczne zostały usunięte, a ocena dowodów była wszechstronna i logiczna. Odmowa wiary niektórym dowodom nie jest równoznaczna z naruszeniem art. 5 § 2 kpk.
Czy naruszono zasadę bezpośredniości poprzez odstąpienie od przesłuchania świadków K. S. i D. G. przed sądem?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut jest bezzasadny. Odczytanie zeznań świadków było uzasadnione ich niedającą się usunąć przeszkodą w stawiennictwie (pobyt za granicą, poszukiwanie listem gończym). Ponadto, obrońca wyraził zgodę na ujawnienie tych dowodów.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy podjął wielokrotne, bezskuteczne próby wezwania i przesłuchania świadków. Ich pobyt za granicą i poszukiwanie uniemożliwiły bezpośrednie przesłuchanie, co uzasadniało zastosowanie art. 391 § 1 kpk. Zgoda obrońcy na ujawnienie dowodów dodatkowo podważa zasadność zarzutu.
Czy wystąpił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który wpłynął na jego treść?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut jest niezasadny. Ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji opierają się na wszechstronnej i logicznej ocenie materiału dowodowego, zgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w pełni podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy, uznając ją za prawidłową i nie wykraczającą poza ramy swobodnej oceny dowodów. Argumentacja obrony jest dowolna i nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym.
Czy orzeczona kara pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna do popełnionego czynu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut jest niezasadny. Kara została wymierzona z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw jej wymiaru, w tym stopnia społecznej szkodliwości czynu, recydywy, premedytacji i działania z innymi osobami.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy skrupulatnie rozważył okoliczności wpływające na wymiar kary. Brak istotnych okoliczności łagodzących oraz wysoki stopień demoralizacji oskarżonego uzasadniają orzeczoną karę. Argumentacja obrony jest ogólnikowa i nieprzekonująca.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| oskarżony | inne | oskarżony |
| obrońca | inne | obrońca |
| prokurator | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
Przepisy (15)
Pomocnicze
k.k. art. 278 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 294 § § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 438 § pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Wątpliwości faktyczne powinny być wyjaśnione przez analizę materiału dowodowego. Dopiero gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, należy je tłumaczyć na korzyść oskarżonego. Odmowa wiary dowodom nie jest równoznaczna z istnieniem wątpliwości w rozumieniu tego przepisu.
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
Zasada obiektywizmu nakazuje uwzględnianie okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego. Obraza tego przepisu wymaga wskazania konkretnych przepisów służących jego realizacji.
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Sąd kształtuje swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena dowodów jest pod ochroną tego przepisu, gdy jest poprzedzona ujawnieniem całokształtu okoliczności, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności, jest wyczerpująca i logiczna.
k.p.k. art. 391 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Umożliwia odczytanie poprzednich zeznań świadka w sytuacji, gdy świadek bezpodstawnie odmawia zeznań, zeznaje odmiennie, nie pamięta, przebywa za granicą, nie można mu doręczyć wezwania, nie stawił się z powodu przeszkód, lub zmarł.
k.k. art. 64 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 91
Kodeks karny
k.k. art. 53 § § 1 i 2
Kodeks karny
Dyrektywy wymiaru kary, uwzględniające cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. (tj. Dz.U. 2019.18-) art. § 17 § ust. 2 pkt 5
Dotyczy ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
k.p.k. art. 624 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym ze względu na jego sytuację materialną.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów prawa materialnego (art. 278 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk). • Obraza przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk). • Naruszenie zasady bezpośredniości (art. 391 § 1 kpk). • Błąd w ustaleniach faktycznych. • Rażąca niewspółmierność kary.
Godne uwagi sformułowania
Zarzut wybitnie chybiony. • Obrońca zdaje się nie zauważyła, że jej mandant został uznany za winnego, jednakże nie przestępstwa kradzieży a przywłaszczenia. • Takie działanie nie może oczywiście skutkować powodzeniem apelacji. • Zarzut obrazy tego przepisu nie może stanowić samodzielnej podstawy środka odwoławczego, jako że przepis ten zawiera ogólną zasadę postępowania, nie nakazuje zaś ani nie zakazuje sądowi konkretnego sposobu procedowania. • Niezrozumiały jest także zarzut rzekomego naruszenia przepisu art.391 § kpk. • Zarzut apelacji uznać należy więc jako wyraz braku lojalności procesowej. • Zaproponowana przez obrońcę ocena materiału dowodowego jest całkowicie dowolna i nie znajduje żadnego uzasadnienia w prawidłowo zebranym materiale dowodowym. • O naruszeniu zasady in dubio pro reo nie można zatem mówić wówczas, gdy sąd w wyniku pełnej i poprawnie dokonanej swobodnej oceny dowodów uznał, że brak jest w wątpliwości albo że nie mają one znaczenia dla odpowiedzialności prawnej oskarżonego. • O rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art.438 pkt 4 kpk nie można bowiem mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru. • Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu apelacji jest nieprzekonująca i nie może znajdować akceptacji.
Skład orzekający
H. K.
przewodniczący
M. Ś.
sprawozdawca
P. S.
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących obrazy prawa materialnego i procesowego w apelacji, oceny dowodów, zasady in dubio pro reo, stosowania art. 391 kpk oraz wymiaru kary w warunkach recydywy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych zarzutów apelacyjnych i stanu faktycznego sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych ze względu na szczegółową analizę zarzutów apelacyjnych i wykładnię przepisów proceduralnych, w tym zasad in dubio pro reo i swobodnej oceny dowodów.
“Sąd Apelacyjny rozkłada na czynniki pierwsze zarzuty apelacyjne: kiedy obrona przegrywa, a sąd ma rację?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.