II AKa 190/25Uchylenie decyzji podatkowej bledy proceduralne

Sąd Apelacyjny w Białymstoku rozpoznał sprawę z apelacji prokuratora i obrońcy oskarżonej M. C., dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 4 lipca 2025 r. (sygn. akt II K 5/25), którym oskarżona została skazana za spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego X. U. (art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k.). Apelacja obrońcy zarzucała m.in. obrazę przepisów postępowania (art. 7 i 410 k.p.k.) poprzez dowolną ocenę dowodów, naruszenie zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Obrońca kwestionowała wiarygodność zeznań świadków, wskazywała na sprzeczność wyjaśnień oskarżonej z materiałem dowodowym i podnosiła, że wątpliwości nie zostały usunięte na korzyść oskarżonej. Apelacja prokuratora zarzucała obrazę przepisów postępowania (art. 4, 7, 410 k.p.k.) poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonej, co miało doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie rzeczywistego przebiegu zdarzenia i zamiaru oskarżonej (usiłowanie zabójstwa). Obie apelacje kwestionowały również rażącą niewspółmierność orzeczonej kary 3 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny uznał obie apelacje za niezasadne. W odniesieniu do zarzutów procesowych, sąd podkreślił, że nie można łącznie stawiać zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., a kwestionowanie oceny dowodów dotyczy art. 7 k.p.k. Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy prawidłowo przeprowadził i ocenił dowody, a zarzuty apelacji stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami sądu. Analiza dowodów, w tym śladów biologicznych na odzieży oskarżonej, obrażeń ciała pokrzywdzonego, zeznań świadków i opinii kryminalistycznych, potwierdziła sprawstwo oskarżonej. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 15 § 1 k.k.), wskazując, że przepis ten dotyczy usiłowania nieukończonego lub zapobieżenia skutkowi, a oskarżonej przypisano popełnienie czynu w formie dokonania, a nawet jeśli można by mówić o usiłowaniu, to wezwanie pomocy medycznej przez oskarżoną stanowiło zapobieżenie skutkowi śmiertelnemu, co zwalniało z odpowiedzialności za usiłowanie zabójstwa, ale nie za spowodowanie uszczerbku na zdrowiu. W kwestii kary, sąd uznał, że choć przesłanki do nadzwyczajnego złagodzenia kary mogły zaistnieć (np. postawa pokrzywdzonego, wiek oskarżonej, brak karalności), to jednak popełnienie czynu w stanie upojenia alkoholowego, podczas libacji i z błahego powodu, a także liczba uderzeń i rodzaj narzędzia, uzasadniały wymierzenie kary w najniższym ustawowym wymiarze bez nadzwyczajnego łagodzenia. Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zasądzając od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa opłatę za II instancję oraz obciążając ją pozostałymi kosztami procesu w ½ części.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający