I CSK 6270/22

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez P. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. przeciwko A. C. w sprawie o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Skarga została wniesiona od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2022 r., który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8 listopada 2021 r. i oddalił powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. Skarżąca zarzuciła naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym art. 373 § 1 k.p.c., art. 885 k.p.c., art. 902 k.p.c., art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 58 § 2 k.c. i art. 36 ust. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego. Sąd Najwyższy, powołując się na swoje utrwalone orzecznictwo, stwierdził, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, musi zawierać obowiązkowe elementy, w tym przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarżąca zaniechała przedstawienia uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ograniczając się do stwierdzenia, że powołane podstawy same w sobie zawierają uzasadnienie zarzutów oraz że argumenty zostały przedstawione w części dotyczącej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Sąd Najwyższy podkreślił, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania to dwa odrębne elementy, które wymagają samodzielnych argumentów. W związku z tym, Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną na podstawie art. 398^6 § 3 k.p.c. Nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanej, ponieważ wniosek o ich zasądzenie został powiązany jedynie z wnioskiem o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania lub jej oddalenie, a pozwana nie wniosła o jej odrzucenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający