I C 44/18

Powodowie J. B. i A. B. wnieśli pozew o zasądzenie od Gminy P. kwoty 76.000,00 zł z odsetkami tytułem zwrotu nakładów poniesionych na działki oznaczone numerami (...) , które znajdowały się w obrębie ogrodzenia nieruchomości z młynem nabytym przez powodów od poprzednich właścicieli. Sąd Okręgowy w Sieradzu, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, ustalił, że powodowie oraz ich poprzednicy prawni (rodzina H.) byli samoistnymi posiadaczami działek nr (...) . Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie ich dobrej lub złej wiary. Sąd uznał, że powodowie i ich poprzednicy prawni mieli świadomość, iż działki te nie stanowią ich własności, co czyniło ich posiadaczami w złej wierze. Zgodnie z art. 226 § 2 Kodeksu cywilnego, samoistny posiadacz w złej wierze może żądać zwrotu jedynie nakładów koniecznych, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem. Sąd szczegółowo analizował poszczególne nakłady, takie jak budowa wagi, ogrodzenia, utwardzenie terenu, podniesienie zadaszenia czy odbudowa budynku gospodarczego. Większość z nich została zakwalifikowana jako nakłady użyteczne (ulepszenia) lub związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie jako nakłady konieczne niezbędne do utrzymania rzeczy w należytym stanie. W przypadku działki nr (...) , która była dzierżawiona, sąd odwołał się do przepisów dotyczących umowy dzierżawy (art. 676 w zw. z art. 694 kc), wskazując, że Gmina ma wybór co do zatrzymania ulepszeń lub żądania przywrócenia stanu poprzedniego. Ponieważ Gmina nie była zainteresowana zatrzymaniem ulepszeń, mogła je zwrócić powodom. Ostatecznie, z uwagi na brak podstaw do zasądzenia zwrotu nakładów innych niż konieczne, a także z uwagi na brak wykazania, że poniesione nakłady były konieczne i nie znalazły pokrycia w korzyściach, sąd oddalił powództwo. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający