Sąd Najwyższy orzekł, że pracodawca nie może jednostronnie zwolnić się z obowiązku wypłaty odszkodowania byłemu pracownikowi z tytułu zakazu konkurencji, nawet jeśli sam zwolnił go z tego zakazu.
Art. 101_2 KPKodeks pracy
Art. 101_2
Art. 1012. § 1. Przepis art. 1011 § 1 stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3.
§ 2. Zakaz konkurencji, o którym mowa w § 1, przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa przewidziana w tym przepisie, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania.
§ 3. Odszkodowanie, o którym mowa w § 1, nie może być niższe od 25 % wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji; odszkodowanie może być wypłacane w miesięcznych ratach. W razie sporu o odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
Orzeczenia powołujące art. 101_2 KP(3 orzeczenia)
Sąd Najwyższy oddalił kasację pozwanego, potwierdzając, że ustanie obowiązywania zakazu konkurencji dotyczy zobowiązania pracownika, a nie obowiązku pracodawcy wypłaty odszkodowania.
Sąd Najwyższy uznał, że klauzula konkurencyjna sprzed wejścia w życie art. 101(2) KP była nieważna, jeśli nie zawierała zobowiązania pracodawcy do wypłaty odszkodowania pracownikowi w okresie zakazu konkurencji.
Potrzebujesz analizy prawnej do art. 101_2 KP?
Asystent AI przeanalizuje ten przepis w kontekście orzecznictwa, doktryny i powiązanych regulacji.
Zapytaj Asystenta AI