X Ga 768/14

Sprawa dotyczyła powództwa spółki zarządzającej nieruchomością przeciwko najemcy o zapłatę zaległego czynszu i opłat eksploatacyjnych. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, stwierdzając brak legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda. Sąd uznał, że choć powód był zarządcą nieruchomości i miał umocowanie do zawierania umów najmu oraz windykacji należności, to stroną umowy najmu, z której wynikało roszczenie, był właściciel nieruchomości, a nie sam zarządca. W związku z tym, tylko właściciel mógł dochodzić zapłaty we własnym imieniu. Powód wniósł apelację, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym błędną wykładnię art. 353(1) KC, art. 140 KC i art. 659 §1 KC, a także art. 64 i 65 KPC oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 233 KPC). Apelujący argumentował, że umowa o zarządzanie nieruchomością, oparta na zasadzie swobody umów, upoważniała go do dochodzenia należności, a sąd pierwszej instancji nie rozróżnił legitymacji materialnej od formalnej. Sąd Okręgowy oddalił apelację, uznając ją za bezzasadną. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i wnioski prawne sądu pierwszej instancji. Podkreślono, że umowa o zarządzanie nieruchomością nie zawierała wyraźnego umocowania dla powoda do występowania z powództwem o zapłatę we własnym imieniu. Sąd Okręgowy odwołał się do definicji legitymacji procesowej, wskazując, że nie można jej domniemywać, a w niniejszej sprawie powód nie wykazał ani legitymacji materialnej, ani formalnej do dochodzenia roszczenia we własnym imieniu. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia art. 233 KPC, uznając ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji za prawidłową. Wskazano, że przywołane przez powoda postanowienie Sądu Najwyższego (III CZP 7/09) dotyczyło innej sytuacji faktycznej, w której umowa wyraźnie upoważniała zarządcę do wytoczenia powództwa eksmisyjnego we własnym imieniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający