VI Ka 806/14

Odpowiedź sądu

Czyn o wartości nieprzekraczającej 1/4 minimalnego wynagrodzenia, zgodnie ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 27 września 2013 r., powinien być kwalifikowany jako wykroczenie z art. 119 § 1 kw, a nie jako przestępstwo z art. 278 § 1 kk.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wskazał na zmiany w kodyfikacjach wprowadzone ustawą z dnia 27 września 2013 r., zgodnie z którą za wykroczenie w rozumieniu art. 119 § 1 kw uznaje się kradzież, jeżeli jej wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia. Wartość skradzionych przez oskarżonego ruchomości (409,73 zł) nie przekraczała tej kwoty, co uzasadniało kwalifikację czynu jako wykroczenia.

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy może zmienić wyrok na korzyść oskarżonego, nawet jeśli apelacja została wniesiona na jego niekorzyść, szczególnie w przypadku rażącej niesprawiedliwości orzeczenia.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy powołał się na klauzulę rażącej niesprawiedliwości orzeczenia wypowiedzianą w art. 440 kpk, wskazując, że utrzymanie w mocy orzeczenia w dotychczasowym kształcie byłoby rażąco niesprawiedliwe, gdy obecna kwalifikacja prawna jednego z czynów jest dla oskarżonego korzystniejsza. Podkreślono, że środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować rozstrzygnięcie korzystne dla niego.

Odpowiedź sądu

Nie, konstrukcja ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk obejmuje odrębne czyny, z których każdy traktowany jest jako samodzielne przestępstwo. Jeśli jeden z czynów kwalifikuje się jako wykroczenie, nie może być objęty konstrukcją ciągu przestępstw i powinien być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyjaśnił, że ciąg przestępstw obejmuje odrębne czyny o własnej kwalifikacji prawnej, łączone dla celów wymierzenia jednej kary. Skoro czyn z pkt II aktu oskarżenia kwalifikował się jako wykroczenie, a nie przestępstwo, nie mógł być objęty konstrukcją z art. 91 § 1 kk i winien być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Odpowiedź sądu

Przesłankami przemawiającymi za warunkowym zawieszeniem wykonania kary są m.in. przyznanie się do winy, szczere ujawnienie okoliczności czynów, dotychczasowa niekaralność oraz pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna, że oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że w przypadku D.N. dostrzegalne są fakty przemawiające na jego korzyść, umożliwiające pozytywne prognozowanie. Wymieniony przyznał się do zarzutów, ujawnił okoliczności czynów, nie był karany, a sąd II instancji dał mu gwarancję przestrzegania prawa w przyszłości. Długi okres próby (4 lata) miał służyć weryfikacji jego postawy.