VI Ka 31/22

Sąd Okręgowy w Elblągu rozpoznał apelację oskarżonego P.L. od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu, który skazał go za czyny z art. 289 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz z art. 178a § 1 kk. Oskarżony zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy, działając w granicach apelacji, szczegółowo przeanalizował podniesiony zarzut. Stwierdzono, że apelacja była niezasadna, a argumenty oskarżonego chybione. Sąd odwoławczy podkreślił, że kontrola apelacyjna jest związana zakresem zaskarżenia i podniesionymi zarzutami, chyba że zachodzą bezwzględne przyczyny odwoławcze. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przyczyn ani rażącej niesprawiedliwości. Sąd Okręgowy uznał, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy, kwalifikację prawną czynów oraz wymierzył kary, uwzględniając wnioski oskarżonego złożone w trybie art. 387 kpk. Szczególną uwagę zwrócono na wielokrotną karalność oskarżonego, popełnienie czynu z art. 289 § 1 kk w warunkach recydywy oraz prowadzenie pojazdu w stanie znacznego upojenia alkoholowego (3,3 promila). Sąd odwoławczy uznał, że wymierzone kary jednostkowe i kara łączna (10 miesięcy pozbawienia wolności) są adekwatne do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy, a zastosowanie zasady asperacji przy karze łącznej było uzasadnione. Odstąpiono od warunkowego zawieszenia wykonania kary, wskazując na przesłanki ustawowe (art. 69 § 1 kk) wykluczające taką możliwość w przypadku uprzedniej kary pozbawienia wolności. Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, zwalniając oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i zasądzając wynagrodzenie dla adwokata z urzędu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający