VI Ka 18 / 21

Sprawa dotyczyła wykroczenia z art. 51 § 1 kw, polegającego na zakłócaniu spokoju poprzez głośne użytkowanie motocykla. Obwiniony A. P. (1) został pierwotnie skazany wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Elblągu na karę grzywny. Od wyroku tego odwołali się obwiniony i jego obrońca, zarzucając naruszenie prawa do obrony oraz błędne ustalenia faktyczne. Obwiniony argumentował, że jego zachowanie było krótkotrwałe, motocykl był sprawny i nie generował nadmiernego hałasu. Obrońca podnosił kwestie proceduralne związane z brakiem doręczenia wezwania na rozprawę. Sąd Okręgowy w Elblągu, rozpoznając apelację, zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego. Sąd odwoławczy uznał, że choć zachowanie obwinionego mogło być uciążliwe dla pokrzywdzonego, nie wyczerpało ono znamion wykroczenia z art. 51 § 1 kw. Kluczowe było stwierdzenie, że wybryk wymaga zachowania rażąco sprzecznego z zasadami współżycia społecznego, okazującego lekceważenie dla otoczenia i wywołującego powszechne negatywne oceny. Sąd uznał, że pozostawienie motocykla z włączonym silnikiem na krótki czas i dwukrotne przegazowanie, zwłaszcza w porze dziennej i bez dowodów na nadmierny hałas, nie spełniało tych kryteriów. Sąd odwoławczy podkreślił, że zeznania pokrzywdzonego ewoluowały, a kluczowe znaczenie miało nagranie, które potwierdziło jedynie krótkotrwałe pozostawienie włączonego silnika i przegazowanie. Sąd odrzucił zarzuty dotyczące naruszenia prawa do obrony, wskazując, że obwiniony miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i ustanowienia obrońcy wcześniej. Ostatecznie, na podstawie art. 109 § 2 kpw w zw. z art. 437 § 1 i 2 kpk, sąd zmienił wyrok i uniewinnił obwinionego, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający