VI Ka 1307/15

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji oskarżonej I. O. i jej obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie, który skazał oskarżoną za przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 305 ust. 1 Ustawy Prawo własności przemysłowej w zw. z art. 12 kk. Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 435 kpk, zmienił wyrok w zaskarżonej części co do I. O. oraz na korzyść B. O. (która nie zaskarżyła wyroku). Zmiana polegała na ustaleniu, że oskarżone działały w okresie od bliżej nieustalonego dnia, nie wcześniej niż od 22 maja 2006 roku do 13 lipca 2006 roku. Przyjęto również inną kwalifikację prawną czynu, stosując ustawę Prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym w dniu 13 lipca 2006 roku, w związku z art. 4 § 1 kk i art. 12 kk. Za podstawę wymiaru kary przyjęto art. 19 § 1 kk w związku z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej w brzmieniu obowiązującym w dniu 13 lipca 2006 roku, w związku z art. 4 § 1 kk. W pozostałej części wyrok Sądu Rejonowego został utrzymany w mocy, z zastosowaniem Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku i art. 4 § 1 kk. Sąd odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty apelacji dotyczące obrazy prawa materialnego (niewłaściwej subsumpcji) i naruszenia zasady in dubio pro reo, wskazując na prawidłową ocenę dowodów przez Sąd Rejonowy. Uznano jednak za zasadny zarzut obrońcy dotyczący nieprecyzyjnego określenia przez Sąd Rejonowy brzmienia art. 305 ust. 1 Prawa własności przemysłowej, stosując ustawę względniejszą dla oskarżonej (obowiązującą do 31 sierpnia 2007 roku). Zasądzono od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolniono oskarżoną od opłat sądowych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający